Z punktu widzenia Mario
~*~
Bawiłem się jej gładkimi włosami. Całowałem jej całe ciało. Dłońmi gładziłem jej lekko zaróżowione policzki. Z jej ust wydobyło się lekkie westchnienie. Uśmiechnąłem się do niej, a ona położyła swój podbródek na mojej klatce piersiowej i przyglądała się mi. Tym razem moja ręka wylądował na jej plecach i lekko gładziła jej łopatki. Postanowiliśmy wrócić do naszej zabawy sprzed godziny.
- Co to kurwa ma być?! - usłyszałem głos za moimi placami. To ona, jestem skończony.
- Cathy ja ci to wszystko wytłumaczę. - podszedłem do niej, a ona wymierzyła mi siarczystego policzka.
- Ty chuju! Urodziłam ci trójkę dzieci, żyję z tobą w toksycznym związku, bez wzajemnego szacunku, jeździłam z tobą po tych pieprzonych klubach z całego świata, a ty ruchasz się z jakąś blond dziwką w mojej sypialni?! - krzyczała. Widziałem, że z trudem powstrzymuje łzy. Co ja zrobiłem? Victoria leżała skulona w łóżku i trzęsła się ze strachu. - Czemu Mario, czemu? - zapytała o wiele spokojniej. - Tyle przeżyłam w ciągu tych dwóch lat, a ty jeszcze wbijasz mi nóż w plecy. Jesteś sukinsynem, nie wiem jak mogłam cię kochać...
Z punktu widzenia Cathy
~*~
Wybiegłam stamtąd i wsiadłam do samochodu. Odpaliłam silnik i nacisnęłam gaz. Jechałam jak rasowy pirat drogowy. Wyciągnęłam telefon i próbowałam zadzwonić do Dominika. Gdy mi się to udało, poczekałam chwilę i usłyszałam głos blondyna.
- Dominik, on mnie zdradza. - powiedziałam i usłyszałam głośne westchnienie Furmiego.
- Gdzie jesteś? - zapytał, a ja w tym momencie zobaczyłam ciężarówkę na mojej drodze, próbowałam hamować, ale zderzenie z nią było nieuniknione. Wiedziałam, że za moment umrę, więc zasinęłam mocno telefon w dłoni.
- Kocham cię Dominik i dzieciaki też, powiedz im to, a jak będą duże do zaprowadź je do mojego nowego domu. - zdążyłam powiedzieć i upuściłam telefon. "Witaj w lepszym świecie" pomyślałam i poczułam silne uderzenie. Ostanie sekundy mojego życia. Wspomnienia przeżytych lat migają w mojej głowie jak klisze z aparatu. Urodziny Louisy, potem Elizki, spotkanie z prawdziwym tatą, poznanie Dominika, pierwszy pocałunek i jedyny z Furmanem, narodziny Andi`ego i ostatnia rozmowa z Furmim. Naukowcy twierdzą, że w czasie ostaniach sekund naszego życia, kiedy odchodzimy już z tego świata, pojawia nam się obraz całego naszego życia. Czemu więc ja widziałam głównie Dominika? Bo to on był moim życiem... Ciemność powoli ogarniała moje ciało, nic już nie czułam, była tylko niesamowita błogość, a całe problemy odchodziły wraz z ostatnimi urwanymi oddechami, a potem w tej ciemności zobaczyłam światło... Czyli to już koniec? Kończę życie przez zdradę męża. Nigdy nie zobaczę moich dzieci i Dominika. Ale tak miało być prawda?
Z punktu widzenia Dominika
~*~
- Przykro nam. Zgon nastąpił na miejscu. - powiedział policjant i odszedł. Wytarłem łzy, które spływały po moich policzkach i podszedłem do jej ciała, które w połowie było okryte czarnym workiem.
- Ja też cię kochałem, co ja mówię? Nadal cię kocham. - to wszystko jeszcze do mnie nie dotarło. Ona nie żyje. Ja nie żyję... Bez niej nie mam życia, ona była moim życiem. Czemu wcześniej nie odciągnąłem jej od tego toksycznego związku z tym cholernym pacanem? Czy ja również przyczyniłem się do jej śmierci? Czy ona chciała umrzeć? Tyle pytań, żadnej odpowiedz, bo osoba, która mogłaby ich udzielić odeszła i nigdy nie wróci. Zawsze tracę osoby, na których mi zależy. Może to ja przynoszę nieszczęście? To ja powinienem być na miejscu Cat.
Podniosłem się z ziemi i pobiegłem przed siebie. Stanąłem na barierce mostu. Teraz albo nigdy Dominik.
- Nie rób tego! - usłyszałem za sobą. Przekręciłem głowę o 90 stopni i spojrzałem na twarz młodej dziewczyny, ładnej dziewczyny.
- Co ty wiesz?
- Mój brat też chciał popełnić samobójstwo. Uratowano go w ostatniej chwili. Teraz jest cudownym ojcem i mężem.
- Moja ukochana nie żyje. Chcę być z nią.
- A myślisz, że ona chce, żebyś przez nią odebrał sobie życie? - pomyślałem chwilę i zszedłem z barierki. Jej dzieci mnie potrzebują. Andi mój "synek".
- Masz rację. Wiesz do czego można porównać życie? - pokręciła przecząco głową. - Do papieru toaletowego. Też jest szare, długie i do dupy.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hejo!
Tego się nie spodziewałyście co nie? Miałam taki plan od początku. Kończymy już moje pierwsze opowiadanko :/ Taka krótsza (o wieeeeeeeeeeeeeeeeeeeleeeeeeeeeeee) "Moda na sukces". Były wzloty i upadki, miłe momenty i te nieprzyjemne. Jeszcze króciutki epilog i kończymy z tym ;)
Do następnego moje Pszczółeczki. Pa :*
