Rozdział 10

Obudziłam się o 5. Nie umiałam zasnąć w "nowym" miejscu. Z ręką na sercu mogę powiedzieć, że spałam jakieś dwie godziny. Poszłam do kuchni i zrobiłam sobie kawę. Piłam ją powoli i spoglądałam zza okno. Od mojego wyjazdu nic się nie zmieniło, jakby czas się zatrzymał. A jednak nie! Czas dalej odliczał sekundy, minuty, godziny, dni, tygodnie, miesiące... Nagle do moich oczu zaczęły napływać łzy. Przygryzłam dolną wargę, żeby powstrzymać się od płaczu, ale to nic nie pomogło. Popłakałam się jak mała, bezbronna dziewczynka. Nagle do kuchni wszedł Dominik. Podszedł do mnie i przytulił.
- Nie płacz. Nie lubię jak jesteś smutna. - szepnął mi do ucha, a ja jeszcze bardziej się w niego wtuliłam.
- Dominik, dziękuję, że jesteś. - powiedziałam i spojrzałam mu prosto w oczy. Były takie ładne. Przybliżaliśmy się do siebie, dzieliły nas już tylko milimetry, już czułam jego usta na swoich i wtedy... usłyszałam płacz Andi` ego. - To ja pójdę do małego. - powiedziałam po chwili ciszy. Gdy weszłam do pokoju małego, zobaczyłam go jak leżał sobie spokojnie i patrzył na swojego pluszaka.
- Andreas, co to miało być? - zapytałam mojego małego księcia, a ten tylko się uśmiechnął. - Oj synek, może dobrze zrobiłeś? Sama nie wiem...

~*~

- Dominik, to twoja życiowa szansa. - mówił szeptem do Dominika Mario. Nie żebym ich podsłuchiwała, po prostu akurat przechodziłam i tej wersji się trzymajmy!

- Nie wiem, czy to jest dobry pomysł. - odpowiedział równie cicho. Że też nie podsłucha... To znaczy... nie słyszałam o co im chodzi!

- Bardzo dobry! Odstawisz stare życie na bok i będziesz miał więcej kasy. Stary, to okazja twojego życia! - powiedział już nieco głośniej. Co oni mają na myśli? A może oni razem spiskują! Nie wiadomo, co tam mężczyźni mają w tej głupiej głowie! Ta... Powiedziała co wiedziała... 

- Muszę, to przemyśleć... - odpowiedział zrezygnowany i chciał wyjść z pokoju. Szybko uciekłam spod drzwi i usiadłam na kanapie. Wzięłam do ręki pierwszy lepszy magazyn i zaczęłam go przeglądać. 

- Cathy? Czemu czytasz ten magazyn? - zapytał Mario i spojrzał na mnie dziwnie.

- O co ci chodzi?

- No wiesz, wydaje mi się, że gazeta "Dzień z życia emeryta" jeszcze nie jest dla nas... - odpowiedział, a ja spojrzałam na okładkę gazety. Cholera! Kto w tym domu takie rzeczy czyta?

- Chyba, że próbuje nam dać do zrozumienia, że jesteśmy starzy i mało atrakcyjni. - wtrącił się do rozmowy Furman.

- Tak! Macie racje. Wymienię was na nowszy model! - powiedziałam poważnie.

- Ej! - powiedzieli razem.

- Przepraszam, ale moim sercem zawładnął o wiele młodszy mężczyzna. - ciągnęłam.

- Kto? - zapytał Mario. Chyba nie wyczuł w tym wszystkim żartu...

- Andreas. - powiedziałam i zaczęłam się śmiać widząc ich miny. Dalej intrygowało mnie o czym oni mówili...

~*~

- Mamo, a ja mam chłopaka! - powiedziała El, kiedy wspólnie jedliśmy obiad. Otworzyłam szeroko buzie, Mario zakrztusił się zupą, a Dominik zaczął się po cichutku śmiać.

- Co Słonko? - zapytałam.

- No, bo Harry (aut. syn Jack` a Wilsher`a) powiedział, że jestem ładna, a mój tata przyjaźni się z jego, to moglibyśmy być razem. - moja reakcja na te słowa? "Że co do cholery?!" Moja córka w wieku prawie dziesięciu lat mówi mi, że ma chłopaka.

- Aha... - powiedziałam i popatrzyłam na Mario złowrogo. - A jak wy ze sobą "chodzicie"? - zapytałam córkę.

- No Harry bierze mnie za rękę i razem tak spacerujemy po szkole. Mówię ci mama wszystkie dziewczyny mi zazdroszczą! - powiedziała i klasnęła. Mieszkam w jakimś wariatkowie!

- Córciu? Może poczekaj jeszcze z chłopakami. - powiedział Mario i zaczął się śmiać.

__________________________________________________________________________________

__________________________________________________________________________________

Hejo! Napisałam! Wszyscy się cieszą bo Cat znalazła czas w tym całym zamieszaniu. A teraz na poważnie! Usunęłam tamte dwa blogi, ponieważ nie poczułam do nich "mięty" i zaczęłam pisać nowy o Mario. Czemu? Chyba dlatego, że o nim pisze mi się najlepiej. Wiążę z nim wiele uczuć. Mogę powiedzieć, że go uwielbiam i jednocześnie nienawidzę. Tak wiem dziwne... Tu macie link ---------------> "This is only love..."

Zapraszam! Są już bohaterowie i prolog! Mam nadzieję, że przyjmiecie tego bloga lepiej niż poprzednie :)

P.S. Przepraszam, że taki krótki, ale wiecie... brak czasu :/

Rozdział 9

- Zapukaj. - poprosiłam Dominika, kiedy staliśmy przed moim domem w Londynie. A jeśli ich nie będzie? A jeśli dziewczynki nie będą chciały ze mną rozmawiać? Czy ta historia skończy się happy endem? Cholera jasna, Cathy nie myśl tyle, bo ci to na złe wychodzi... Moja babcia zawsze mówiła, że miłość przezwycięży wszystko, ale czy na pewno? Gdyby babunia Julia tu była, to na pewno pomogłaby mi...
- Okey. - powiedział niepewnie i zapukał. - Nie stresuj się. Zawsze będziesz miała przy mnie oparcie.
- Dziękuję. - wyszeptałam i spojrzałam na mojego synka. Spokojnie bawił się małym pluszowym tygryskiem, którego dostał od Dominika. Nagle drzwi się otworzyły, a w nich stanął Mario. Odebrała mi mowę, nie potrafiłam wykrztusić z siebie żadnego słowa! Patrzyliśmy sobie w oczy, a potem on mnie przytulił.
- Już wszystko wiem kochanie, byłem idiotą, że nie porozmawiałem z tobą o tym. Kocham cię. - wyszeptał, a ja jeszcze mocniej go przytuliłam.
- Też cię kocham. - powiedziała, ale w 100% nie byłam pewna moich uczuć. Mario bardzo mnie skrzywdził. Jak mógł myśleć, że go zdradzam? Po tylu latach... A Dominik? Pomógł mi! To w jego koszulę wypłakiwałam wszystkie żale, to on wysłuchiwał moje monologi o 2 w nocy, to on był przy mnie, gdy na świat przyszedł mój pierwszy syn... On był, a Mario? No właśnie... Weszliśmy do domu i dopiero teraz Mario zauważył Dominika.
- Cześć Furman! - poklepał go po ramieniu. - Co tam w Legii?
- Dobrze. - odpowiedział niepewnie i uścisnęli sobie dłonie. - Ty znasz moje nazwisko? - zapytał. Też mnie to trochę zdziwiło. Jakoś nie pamiętam, żeby się spotkali.
- Grałeś w Tuluzie, a ja w PSG. To był wielki mecz! W końcu graliśmy o Puchar Francji! Strzeliłeś gola i dałeś zwycięstwo Tuluzie. Achhh... Twoje nazwisko, było przeklęte w klubie z Paryża. - powiedział i uśmiechnął się, bo zobaczył naszego synka. - Nawet nie zauważyłem, że urodziłaś. To pewnie tylko utwierdza cię w przekonaniu, że jestem idiotą...
- Nie! Skądże! Przecież nie widzieliśmy się kilka miesięcy... - odpowiedziałam i zdjęłam mój płaszcz. Dominik zrobił to samo. Weszłam po schodach na drugie piętro. Zobaczyłam najpierw pokój Elizki. Na paluszkach weszłam do środka. Moja malutka księżniczka spokojnie spała w łóżeczku. Usidłam na fotelu i pogłaskałam ją po główce, a potem pocałowałam. Następnie poszłam do pokoju Lou. Ona już nie spała tylko malowała coś przy biurku. Podeszłam do niej, by spojrzeć co rysuje. Malowała nas! Mówiąc nas mam na myśli mnie, Mario, Lou i El. Andi`ego nie było na rysunku, bo przecież mała nie wiedziała, że na świat przyszedł jej braciszek.
- Piękny obrazek Słoneczko. - powiedziałam szeptem, a ta szybko się obróciła. Gdy mnie zobaczyła uśmiechnęła się promiennie i mnie przytuliła.
- Tęskniłam mamusiu. - szepnęła mi do ucha. Zrobiło mi się tak ciepło na sercu. Tak bardzo brakowało mi tego. Nawet nie zdawałam sobie sprawy jak bardzo lubię, gdy ktoś mówił na mnie "Mama".
- Uwierz mi, że ja bardziej...

~*~

Mario wraz z dzieciakami poszli na spacer. Wreszcie mogłam w spokoju porozmawiać z Dominikiem.

- Mam mętlik w głowie. - powiedziałam szczerze i spojrzałam na niego. 

- Czemu? Masz wspaniałego męża i dzieci... Czego więcej chcieć od życia? - zapytał. Poniekąd miał rację.

- Prawdziwej miłości?

- Co masz na myśli? - zapytał zdziwiony. - Myślałem, że kochasz Mario...

- Też tak myślałam. Wszystko zaczęło się jakieś siedemnaście lat temu. Marco zapoznał mnie wtedy z Mario. Byliśmy młodzi, cholernie młodzi... Zakochałam się w nim. Nocami wymykaliśmy się z naszych domów i spotykaliśmy się zawsze w tym samym miejscu. Pewnego razu wyznał mi tam bezgraniczną miłość. Byłam taka szczęśliwa. W końcu każda nastolatka marzy o prawdziwej miłości... Okłamałam rodziców, że jadę z koleżanką na weekend do domku letniskowego jej rodziców, tak naprawdę wyjechałam za miasto z Mario. Tam zrobiliśmy to pierwszy raz. Potem wszystko zgasło. Coraz mniej ze sobą się widywaliśmy. Mario zaczął robić furole jako piłkarz. Na urodzinach Marco byliśmy pijani. Zrobiliśmy, to i wpadliśmy. Dominik, rozumiesz? Byłam z nim w ciąży! Nie wiem czy bylibyśmy ze sobą, gdyby nie ta ciąża... Wzięliśmy ślub, a potem na świat przyszła nasza córka... Ja do tej pory nie wiem, czy go kocham, czy czuję do niego tylko przywiązanie... Dopiero przy tobie poczułam coś więcej. - spojrzałam na niego. Jego mina mówiła wszystko.

- Gdy miałem dwadzieścia lat spotkałem pewną dziewczynę. Od razu coś do niej poczułem. Spotykaliśmy się kilka miesięcy. Byliśmy szczęśliwi. Oświadczyłem się jej. Miesiąc przed ślubem okazało się, że jest chora na białaczkę. Zawarliśmy związek małżeński w szpitalu. Następnego dnia zmarła... - gdy wysłuchałam ostatniego zdania po moim policzku spłynęła jedna łza. Na więcej nie mogłam sobie pozwolić, bo do pokoju wszedł Mario z dziewczynkami. 

~*~

- Kochanie, może nadrobimy te kilka miesięcy rozłąki? - zapytał Mario, gdy leżeliśmy w łóżku gotowi do snu. Nie chciałam, po prostu nie mogłam.

- Ok, to o czym chcesz porozmawiać? - próbowałam przez to powiedzieć, że myślę, że ma on na myśli rozmowę.

- Nie o to mi chodziło. - przewrócił teatralnie oczami.

- Nie sądzisz, że to trochę za wcześnie? Dopiero tutaj przyjechałam. - obróciłam się na drugą stronę z nadzieją, że Mario sobie odpuście. Ten tylko westchnął i również obrócił się do mnie plecami. 

__________________________________________________________________________________

__________________________________________________________________________________

Hejo! Jak podobał się rozdział? :D Dzisiaj wydaje mi się, że jest dłuższy. Więcej opisów itd. Jak zapewne dobrze wiecie oprócz tego bloga prowadzę jeszcze jeden, ale niestety nikt go nie komentuje, a wszyscy dobrze wiemy, że komentarze, to motywacja :/ Więc zapraszam was wszystkim do czytania. Na razie jest prolog, rozdział i bohaterowie. LINK  Oprócz tego wznawiam działalność na moim pierwszym blogu, ponieważ pewna osoba poprosiła mnie o dość sporo opowiadań, za co serdecznie dziękuję :* LINK Mam jeszcze jedną sprawę. Otóż jak dobrze wiecie, dużymi krokami zbliżają się święta, a co się z tym wiążę? Sprzątanie, pomaganie w gotowaniu, chodzenie do kościoła itp. W związku z tym nie wiem, czy pojawią się rozdziały. Jeszcze jakby tego było mało, przyjeżdżają do mnie kuzyni z Niemiec -,- Najgorsze jest to, że są oni kibicami Stuttgartu i Bayernu. Nie ma to jak spędzić kilka dni pod jednym dachem z kibicami klubów, których się nienawidzi...
P.S. Tak nawiasem mówiąc, to w zakładce "Kontakt" macie link do mojego Instagrama :) (za pęknięte monitory nie odpowiadam)  

    

Rozdział 8

Obudził mnie płacz mojego małego księcia. Wygramoliłam się z łóżka i poszłam do Andreas`a. Weszłam do jego pokoiku i kogo zobaczyłam? Dominika usypiającego mojego synka. Śpiewał mu coś i kołysał go. Oparłam się o ścianę i obserwowałam ich. Wyglądali przeuroczo. Na tę chwilę byli, to najważniejsi mężczyźni w moim życiu. Mój syn i mój najlepszy przyjaciel. Gdy malutki zasnął Dominik odłożył go do łóżeczka i pocałował. Spojrzał w kierunku drzwi i zobaczył mnie. Uśmiechnął się mimowolnie i podszedł do mnie.
- Myślałem, że śpisz. - szepnął.
- A ja myślałam, że nie radzisz sobie z dziećmi.
- Chyba za dużo myślimy. - powiedział i zaczęliśmy się śmiać.

~*~

- Na pewno chcesz tam jechać? - zapytał po raz kolejny Dominik.

- Tak! Muszę, to wszystko wyjaśnić. Pojedziesz ze mną?

- Oczywiście. - odpowiedział i spojrzał na mnie. W jego oczach widziałam smutek. Nigdy nie był aż tak bardzo przygnębiony.

- Furmi? Co się z tobą dzieje? - zapytałam opiekuńczo i przytuliłam go. 

- Pogodzisz się z nim i mnie zostawisz. Nie będę miał kontaktu z małym, a ja pokochałem go jak własnego syna. - on miał rację. Ale zawsze istnieje możliwość, że Mario drugi raz kopnie mnie w cztery litery... Jeżeli tak zrobi, to postaram się o rozwód i o opiekę nad dzieciakami. 

- Zawsze będziesz częścią jego życia - powiedziałam i spojrzałam na Andi`ego. - mojego życia... - spojrzał na mnie, jak przez mgłę i zrobił coś, co zmieniło mój pogląd na całą tą sprawę. On mnie pocałował... Robił, to inaczej niż Mario ostatnimi czasy. Robił, to z miłością. Nie chciałam, żeby przestawał. Boże! Dlaczego zrobiłeś z mojego życia komedię romantyczną.

~*~

- Dobra Cathy! Teraz się skup. Orzeł - Dominik, reszka - Mario. - mówiłam sama do siebie, ostatnio coś złego się ze mną dzieje... Rzuciłam polską monetę i czekałam aż spadnie. Nagle do mojego pokoju wszedł tata i w locie złapał złotówkę. 

- Orzeł serducho. - powiedział i oddał mi moją własność.

- Tato, to nie jest takie proste.

- Jakbym nie wiedział... Chyba te problemy odziedziczyłaś po mnie! - powiedział, a ja od razu wiedziałam co ma na myśli...

- Twoje problemy i moje to dwie zupełnie inne rzeczy. - odpowiedziałam pewnie.

- Ale łączy je miłość. Nie sądzisz?

- No tak, ale... - zastanowiłam się. - Nie ma "ale"! Masz rację! Jadę do Londynu. - ogłosiłam wszem i wobec, ale jeszcze nie wiedziałam co zrobię...

~*~

- Hahaha, kotki dwa. Szaro - bure oby dwa - śpiewałam Andi`emu, gdy byliśmy wraz z Dominikiem w samolocie. Robiłam tam nie małą sensację. Wszyscy mi się przysłuchiwali. Tak... Pamiętajcie! Nigdy, powtarzam nigdy nie śpiewajcie w samolocie! Co zrobię z moim życiem? Hym... sama nie wiem...

_________________________________________________________________________________

_________________________________________________________________________________

Hejo! Pisałam ten rozdział na szybko, bo zaraz wychodzę, więc nie zdziwcie się jeśli będzie więcej błędów niż zwykle... Ok, a teraz pytanie do Was! Z kim ma być Cathy? Nie patrzcie na tych dwóch kandydatów z perspektywy prawdziwego życia tylko tego bloga. Ok?

   

Rozdział 7

 "Byliśmy dla siebie stworzeni!
Tutaj, na wieki
Wiem, że byliśmy..."

Tęsknota, to najgorsza rzecz jaka może towarzyszyć człowiekowi. Każdego ranka budzę się z nadzieją, że on jest obok i bawi się moimi włosami, każdego popołudnia chcę gotować mu pyszny obiad i czekać aż wróci, każdego wieczoru chcę oglądać z nim komedie romantyczne, których on tak bardzo nie, każdej nocy chcę zasypiać w jego objęciach. Właśnie chcę, ale czy mogę? Nie i to jest najgorsze...
- Cathy wróciłem! - krzyknął Dominik i wszedł do salonu. Zastał mnie tam zapłakaną, owiniętą kocem i z wieloma chusteczkami wokół mnie. - Co się stało? - podszedł do mnie i przytulił.
- Tęsknię za nimi. - jeszcze bardziej się poryczałam.
- Wiem, ale musisz być dzielna dla maluszka. - powiedział i dotknął mojego brzucha. Przeszedł mnie przyjemny dreszcz i jeszcze bardziej się w niego wtuliłam.
- Wiesz kiedy wróci tata? - zapytałam i spojrzałam mu w oczy.
- Powinien być za godzinkę.
- Robimy obiad i sprzątamy. - zarządziłam i poszłam do kuchni, zostawiając Dominika z bałaganem.

~*~

Dzisiaj jest niedziela, więc poszliśmy razem z Dominikiem do kościoła. Tata, jego żona i córka (Laura) pojechali na mecz do Gdańska. Czemu Dominik nie jechał? Bo akurat na mecz, nabawił się niegroźnej kontuzji. Właśnie gdy wszyscy wspólnie odmawiali "Ojcze nasz" powiedziałam Dominikowi słowa, które obróciły tą poważną scenerię w komizm.

- Furman. - szepnęłam mu do ucha.

- Tak?

- Wody mi odeszły. - powiedziałam nieco głośniej.

- Jasna cholera!!! - krzyknął na cały kościół. Wszyscy ludzie obrócili się w naszą stronę, a starsze panie zabijały Dominika wzrokiem. Chciało mi się śmiać, ale robiłam tzw. "poker face". - Przepraszam. - powiedział i złapał mnie za rękę. Jechał do szpitala jak wariat, a ja dostawałam coraz częstszych skurczów. Boże! Jeżeli dojadę tam w jednym kawałku, to będę ci dziękowała do końca moich dni!

~*~

Po kilku godzinach mojej ciężkiej walki i ocucania Dominika na świat przyszedł mój pierwszy synek. Położna dała mi go na ręce i uśmiechnęła się, po czym podeszła do Dominika.
- Ma pan prześlicznego synka. - Furman nic nie odpowiedział, tylko uśmiechnął się i podszedł do mnie.
- Jak dasz mu na imię? - zapytał i przytulił mnie.
- Andreas. - powiedziałam i pocałowałam mojego małego księcia. - A drugie imię będzie miał po chrzestnym.
- Czyli jak?
- Dominik. Oczywiście jeśli się zgodzisz. - odpowiedziałam i spojrzałam na niego. W jego oczach widziałam radość.
- Zgadzam się.

~*~

- Nauczę małego grać w piłkę i będzie chodzić ze mną na mecze... - trajkotał Dominik, gdy wracaliśmy ze szpitala do domu. 

- Tak wiem, gadasz tylko o tym odkąd mały przyszedł na świat. - powiedziałam i spojrzałam na mojego synka, który słodko spał w foteliku. 

- A co? Zazdrosna jesteś? - zapytał przekornie.

- O ciebie zawsze! - odpowiedziałam ironicznie. Obrócił wzrok w moją stronę i uśmiechnął się tak słodko, że gdybym nie siedziała to zapewne ugięłyby się pode mną nogi. 

- Słodko się rumienisz...

_________________________________________________________________________________

_________________________________________________________________________________ 

Dzisiaj krótszy, bo nie miałam czasu. Ale na świat przyszedł mały Andi :) Tak rekompensata! Oczywiście imię inspirowane Wellinger'em <3