Rozdział 6

Gdzie pojechałam? Na lotnisko. Kobieta w siódmym miesiącu, zapłakana i roztrzepana, nie zrobiła wrażenia na obecnych... Przejrzałam rozkład lotów. Najbliższy lot był do Warszawy... Czyli kierunek dom taty! Kupiłam bilety i czekałam na lot. Gdy minęło półgodziny poszłam na odprawę, a po chwili byłam już w samolocie. Spojrzałam przez małe okienko. Opuszczałam Londyn... Miasto, które tak bardzo kochałam, ale czy dalej kocham? Byłam tak strasznie zmęczona, że po kilku minutach długich i głębokich refleksji, zasnęłam...

~*~

- Proszę pani! Jesteśmy już w Warszawie. - powiedziała młoda stewardesa i położyła dłoń na moim ramieniu. Obudziłam się i podziękowałam. Gdy załatwiłam już wszystkie sprawy, zadzwoniłam po taksówkę. Na warszawskich drogach były straszne korki. No cóż, w końcu są wakacje. Aż przykro siedzieć w domu, gdy na dworze jest tak cieplutko. Podziwiałam krajobraz za oknem. Zobaczyłam szczęśliwą parę. Chłopak obejmował dziewczynę i zapewne szeptał jej jakieś miłe słówka, bo widocznie się zarumieniła. Opuściłam głowę i wtedy zadzwonił mój telefon. Odebrałam pośpiesznie i przyłożyłam telefon do ucha.

- Tak Marco? - zapytałam, ale dobrze wiedziałam po co dzwoni.

- Kochana siostrzyczko! Co ten debil ci zrobił? - odpowiedział wściekły.

- Marco nie chcę o tym gadać.

- No dobrze... A gdzie jesteś?

- W Warszawie. Będę u taty.

- Ok. Jakby co to dzwoń.

- Dobrze. Pa. - rozłączyłam się i zauważyłam dom trenera Legii. Wyszłam z taksówki, a kierowca podał mi moją walizkę. Zapłaciłam starszemu panu i podeszłam do drzwi. Poprawiłam moją spódniczkę i zadzwoniłam do drzwi. Po chwili otworzył je jakiś mężczyzna, ale nie był to mój tata. Sięgnęłam pamięcią i nie zarejestrowałam wiadomości, ażeby ojciec miał syna. Może to jego siostrzeniec, albo bratanek? Ale tata nie ma rodzeństwa. 

- Dzień dobry. - powiedział. 

- Dzień dobry. Co pan tu robi? - zapytałam.

- Wynajmuję pokój. A pani? 

- Jestem córką właściciela.

- Ale pan Jan jest obecnie na wakacjach i wróci dopiero za dwa tygodnie.

- Rzeczywiście! Zapomniałam... Tak w ogóle to jestem Cathy. - przedstawiłam się i podałam mu moja dłoń.

- Dominik. - odpowiedział i uścisnął ją. Weszłam do środka i sięgnęłam po mój telefon. Szybko zdzwoniłam do taty, a ten po chwili odebrał.

- Kochanie tylko nie mów, że rodzisz! - krzyknął zdenerwowany.

- Nie tatuś. Jestem  u was w domu.

- Zapomniałaś, że jesteśmy w Hiszpanii? - zapytał, a ja przytaknęłam. - No cóż. Będziesz musiała dzielić nasz dom z Furmanem. Dasz sobie radę przez te dwa tygodnie? 

- Tak.

- A tak w ogóle, to czemu przyjechałaś?

- Ta długa historia i nie na telefon...

       ~*~

Siedziałam na kanapie i oglądałam jakiś polski serial. Nic z niego nie rozumiałam. Znałam po polsku tylko podstawowe zwroty. Mieszkam tu już trzy dni i powiem szczerze, że dobrze się tu czuję. Dominik jest super facetem i robi pyszne naleśniki. Czy Mario się do mnie odzywał? Nie... Może to i dobrze, bo nie mam ochoty z nim rozmawiać. Strasznie tęsknię za dziewczynkami i to chyba mój największy problem. 

- Wróciłem! - krzyknął Furman. Jakieś dwie godziny temu posłałam go na zakupy, bo w lodówce zostało tylko światło... 

- Nareszcie! Masz lody orzechowe? - zapytałam, a ten podał mi zimne pudełko. - Jesteś najlepszy! - powiedziałam i pocałowałam go w policzek. Wzięłam łyżkę i znów wróciłam na kanapę. Po chwili dołączył do mnie piłkarz i razem zjadaliśmy się lodami. 

- Co byś powiedziała na kino? - zapytał.

- Ok, a na co idziemy?

- Sama wybierz. - podał mi laptopa. Zobaczyłam repertuar. Oczywiście szukałam filmów z napisami, bo te leciałyby po angielsku. 

- Może na ten. - pokazałam mu opis filmu, a ten natychmiastowo się zgodził. Chyba znalazłam przyjaciela. Mamy takie same zainteresowania i rozumiemy się bez słów. To początek zupełnie innej przygody!

_________________________________________________________________________________

_________________________________________________________________________________

Hej! Mamy szósteczkę, nowego bohatera i inne miejsce akcji. Nie będę się rozpisywać, bo rozdział według mnie jest denny, ale nie miałam weny i czasu :( Mam nadzieję, że wybaczycie mizernej pisarce...  

Rozdział 5

Jestem już w siódmym miesiącu ciąży. Maluszek rozwija się jak należy. Chyba będzie piłkarzem po tatusiu, bo naprawdę mocno kopie. Czy znamy już płeć? Nie, to ma być niespodzianka. Tata odwiedza nas regularnie. Nie może doczekać się momentu, w którym przytuli swojego wnuka lub wnuczkę. Ostatnimi czasy pracuję w domu. Piszę artykuły do mojej gazety o macierzyństwie. Czuję się trochę jak kura domowa. Cały czas tylko dom i dom...
- Mamo! Wróciłam! - powiedziała Lou i położyła swój plecak w kącie. Usiadła na krześle i przyglądała się mi. Nagle zrobiła smutną minkę i opuściła głowę.
- Co jest serduszko? - zapytałam i usiadłam koło niej.
- Nic.
- Jak to nic? Przecież widzę, że jesteś niemrawa. No już powiedz. - ponaglałam ją i głaskałam po głowie.
- Sydney powiedziałam mi, że jak urodzisz, to przestaniesz mnie kochać i będziesz zajmować się tylko dzidziusiem. - powiedziała przez zaciśnięte zęby i zaczęła płakać.
- Ależ kochanie! To nie prawda wszystkich was będę kochała tak samo, tata również. Dzidziuś będzie potrzebował trochę więcej opieki niż ty i El, ale wami tak samo się musieliśmy zajmować. - przytuliłam ją mocno i pocałowałam w czoło. - Nie płacz już...
- Dobrze. - powiedziała i wymusiła uśmiech. Wzięła swój plecak i pobiegła do swojego pokoju. Moja córka myśli, że przestanę ją kochać, jak urodzi się maluch. Jak mogłabym przestać kochać moją małą księżniczkę? No jak?!

~*~

/Mario/

Wracałem spokojnie z treningu. Że też ten samochód musiał się popsuć... Równym krokiem kierowałem się w stronę domu, podśpiewując przy tym różne harcerskie piosenki. Nagle zobaczyłem coś cholernie dziwnego! Zobaczyłem moją żonę wraz z Wojtkiem Szczęsnym! Zawsze mieli dobry kontakt ze sobą, ale żeby aż tak dobry! Szli sobie objęci, co chwilę wymieniając pocałunki. Tego było dla mnie za wiele. Nie chciałem już wracać do domu. Po co? I tak jej tam nie ma! Obściskuje się teraz z Szczęsnym. Czy ona nosi moje dziecko, czy tego bramkarzyny? Poszedłem do pobliskiego baru. Wypiłem kieliszek wódki i wtedy zadzwonił mój telefon. Dzwoniła Cathy, odrzuciłem połączanie. Stwierdziłem, że nie mogę się załamać i nachlać jak pospolity pijak. Zadzwoniłem do Wilsher`a. Poprosiłem go o nocleg. Zgodził się.

~*~

/Cathy/

Mario nie odbierał moich telefonów. Nie po to całymi dniami siedzę w tym przeklętym domu, żeby teraz on nie mógł mi powiedzieć gdzie się szlaja! Cathy myśl, gdzie on może być... Jack! Zawsze u niego siedzi, gdy się pokłócimy! Ale myśmy się nie pokłócili... Wzięłam do ręki mojego smartfona i zadzwoniłam do piłkarza. Pierwszy sygnał, drugi...

- Hej Jack! Jest u ciebie Mario? - zapytałam i uśmiechnęłam się do słuchawki.

- Cześć! Jest. Cathy czemu mu to zrobiłaś? - zapytał, a ja nie wiedziałam o co mu chodzi. 

- Ale co zrobiłam?

- Dlaczego go zdradziłaś z Wojtkiem? - czekaj, czekaj. Ja, Wojtek, zdrada? A gdzie ukryta kamera, albo może podsłuch?

- Ja nikogo nie zdradziłam! - krzyknęłam do słuchawki. Jestem w ciąży, a ci dwaj mnie tak cholernie denerwują!

- Uspokój się. Jutro z nim porozmawiasz, a teraz idź już spać. - rozłączył się. Usiadłam na kanapie i zaczęłam się nad tym zastanawiać. Kiedy ja miałabym czas na zdradzanie go? Czy on w ogóle myśli? Całymi dniami siedzę w tych czterech ścianach i zajmuję się dziećmi. Nie jestem bohaterem z kreskówek.

~*~

Obudziłam się, gdy usłyszałam dźwięk otwierających się drzwi. Wiedziałam, że to on. Czułam to... Wszedł do naszej sypialni. Obróciłam się w jego stronę. Patrzeliśmy tak na siebie. Bolały mnie jego podejrzenia. Nie ufa mi, nie wierzy, traktuje jak pierwszą lepszą... Mój mąż, mężczyzna, którego kocham... Podszedł do lustra, nad którym wisiało nasze zdjęcie, moje i jego. Spojrzał na mnie i na zdjęcia.

- Chyba musimy porozmawiać. - stwierdziłam i usiadłam koło niego. Jego oddech, dotyk, głos... Nie wyobrażam sobie bez niego życia, jest dla mnie jak narkotyk. Jak mógł tak o mnie myśleć? Kocham go i nasze dzieci.

- Dlaczego mnie zdradzasz? - zapytał, a jego wzrok przeszył mnie na wylot.

- Za taką mnie uważasz?! - krzyknęłam i spojrzałam mu prosto w oczy. W te brązowe tęczówki, w których widziałam pogardę. - Dlaczego...?

- Widziałem was! 

- Całymi dniami siedzę w domu, nie mogłeś mnie widzieć!

- W jego domu?! - zapytał, a ja go spoliczkowałam. Obróciłam się do niego tyłem i zaczęłam głośno płakać. 

- Wyprowadzam się. - powiedział i wyciągnął walizkę.

- Nie! Ja się wyprowadzam. Mam ciebie dość i tych twoich pieprzonych kumpli!

- I co? Pojedziesz poskarżyć się braciszkowi, albo tatusiowi? - zapytał. Zignorowałam jego pytanie.

- Dziewczynki jadą ze mną!

- Nie! Zostają ze mną! - przekrzykiwaliśmy się. Nie miałam na to siły. Po spakowaniu się, poszłam do dziewczynek. Popatrzyły na mnie zdziwione.

- Mamusia wyjeżdża. - powiedziałam i mocno je przytuliłam.

- Po co?

- Dziadek źle się czuje. - skłamałam. Pożegnałam się z moimi księżniczkami i wsiadłam do taksówki. Jak długo będzie trwało to pożegnanie? Mam nadzieję, że niezbyt długo...

__________________________________________________________________________________

__________________________________________________________________________________

Huehehueheueheueuhuehuheheueuheuheu! Wiem świnia ze mnie, ale mam ochotę namieszać ;) Nie bądźcie na mnie złe, bo mi smutno będzie :( Żeby złagodzić Waszą złość maci moją sweet focie w łazience :D Nie moja wina, że tam jest najlepsze światło :/ 

P.S. W realu wyglądam lepiej xD Komentarze za odwagę! Nie no żartuję, ale nie zabraniam ;D