Rozdział 3

Obudziłam się z spuchniętymi oczami w domu Marco. Nie sądziłam, że aż tak bardzo to przeżyję. Mój brat zawiózł dziewczynki do rodziców Mario. Czemu? Bo za około trzy godziny mamy lot do Polski... Spotkam mojego ojca, ma dzisiaj jakiś mecz... Chodziłam bez celu po domu braciszka, jakby to miało przyśpieszyć czas. Marco był na zakupach z Maggie i Leo. Nie chciałam z nimi jechać... Czas dłużył się. Zrezygnowana usiadłam na kanapie i włączyłam telewizor. Pokazywali powtórkę meczu Legia Warszawa - Lech Poznań. I wtedy zobaczyłam mojego ojca... Serce stanęło mi w gardle i zobaczyłam ciemność. Marco opowiadał mi o nim i pokazywał zdjęcia, ale nie sądziłam, że aż tak bardzo przeżyję zobaczenie go "na żywo". Wyłączyłam szybko telewizor. Spojrzałam na zegarek, który wskazywał godzinę 14:32. W tej chwili do domu wróciła rodzina Reus.
- Cathy, gotowa? - zapytał Marco i przytulił mnie. Potrzebowałam tej rodzinnej miłości, bo w końcu został mi już tylko on. Mam jeszcze dwie siostry, ale z nimi nigdy nie miałam dobrego kontaktu... Kiedyś zastanawiałyśmy się jakie jedzenie przypominamy. Dziewczyny powiedziały, że przypominam miśka Haribo, bo chciałyby odgryźć mi głowę...

~*~

 - Proszę zapiąć pasy, za chwilę lądujemy! - powiedziała stewardesa, a ja razem z Marco wykonaliśmy polecenie. Po kilku minutach byliśmy już na ziemi. Wzięliśmy nasze walizki i zamówiliśmy taksówkę. Czyli kierunek stadion. Byłam bardzo wdzięczna Marco, że ze mną pojechał. Mieć takiego brata, to prawdziwy zaszczyt. Zapomniałam wspomnieć, że Mario już o wszystkim wie i również bardzo mnie wspiera. Po kilkunastu minutach, byliśmy przed tym stadionem. Mój ojciec jest tam i ma teraz trening, za kilka minut spojrzę mu w twarz... Co mam powiedzieć? "Hej! Jest pan moim ojcem i wiem, że pan wie! Jestem Cathy i na pewno będę wspaniałą córką!" Nie...

- Stresujesz się?

- Tak, bardzo. - zrobiłam kwaśną minę.

- Powiedz, że jesteś dziennikarką z Anglii i chcesz z nim zrobić wywiad. Poznasz go, a jak coś z nim będzie nie tak, to zwijamy się. - powiedział mój braciszek.

- Good idea! - weszliśmy do tego stadionu. Kilkudziesięciu mężczyzn biegało wokół boiska, a dyrygował nimi on... mój ojciec.

~*~

- Dzień dobry! Nazywam się Marie Smith. Jestem dziennikarką i chciałabym przeprowadzić z panem wywiad. - powiedziałam niepewnie, a on spojrzał na mnie i uśmiechnął się. Tak, tak! Zmyśliłam imię i nazwisko, ale strzeżonego Pan Bóg strzeże! 

- Dzień dobry. Z chęcią odpowiem na pytania. - powiedział i poszliśmy do jego gabinetu. Usiadł w przestronnym fotelu, a ja na niewygodnej kanapie. Rozejrzałam się wokół. Biurko, krzesło, regał z książkami, zdjęcia chyba wraz z rodziną...

- Jest Pan trenerem od ilu lat? - zapytałam i włączyłam dyktafon. Trzeba stwarzać pozory.

- Prawie 15.

- Woli Pan inwestować w młodych piłkarzy, czy doświadczonych?

- Wolę kształcić, niż zdobywać.

- Jak na Pana pracę reaguje rodzina? - zapytałam podchwytliwie.

- Moi bliscy z trudem znoszą częste wyjazdy i ciągłe treningi. Moja żona, to skarb, córki również. - powiedział uśmiechnięty. On ma rodzinę, jestem mu potrzebna jak kula u nogi. Oj Cathy! To było do przewidzenia... Wstałam i pożegnałam się. Był trochę zmieszany... Nagle zrobiło mi się słabo... Tak to jest jak się nic nie je! Upadłam bezwładnie na podłogę. Wokół ciemność, a w tej ciemności ja i mój ojciec, wołający coś po polsku. 

~*~

Obudziłam się w szpitalu. Białe i zimne ściany zaczęły mnie przytłaczać. Koło okna stał Marco.

- Brat, co ja tutaj robię? - zapytałam ochryple.

- Zemdlałaś... Po co ja ci to mówiłem?!

- Marco! Jestem ci za to wdzięczna. Kocham cię braciszku. - Marco podszedł do mojego łóżka i mocno mnie przytulił.

- Też cię kocham. - do pokoju weszłam młoda pielęgniarka. Uśmiechnęła się i powiedziała:

- Pewien mężczyzna chce się z panią widzieć.

- Jak się nazywa?

- ...

________________________________________________________________________________

________________________________________________________________________________

Jeszcze Was pomęczę :) Nie było trzech komentarzy, ale to co napisała Aleksandra dało mi kopa. Dziękuję i jak chcesz, to podam Ci adres xD, bo potrzeba mi motywacji. 

Zaktualizowałam bohaterów, więc zobaczcie. Blogger wariował, więc musiałam usunąć i zrobić na nowo, przez co usunęłam dwa komentarze :( Przepraszam :'( 

Następny, chyba w weekend! 

P.S. Wiem, że krótki, ale to taka zapowiedź czwóreczki ;*