Rozdział 4

- Pewien mężczyzna chce się z panią widzieć.

- Jak się nazywa?

- Mario Götze. - powiedziała, a ja uśmiechnęłam się promiennie. Myślałam, że to mój ojciec... Może to nawet lepiej, że to Mario, a nie on.
- Niech wejdzie. - powiedziałam. Marco wyszedł z sali. Chciał zostawić nas samych. Po chwili oczekiwania zobaczyłam Mario. Usiadł koło mnie i mocno przytulił. - Nie powiedziałam mu. On ma żonę i córkę... Nie jestem mu potrzebna... - powiedziałam i zaczęłam płakać. Nawet nie zdawałam sobie sprawy, jak bardzo za nim tęsknię. Jeszcze bardziej mnie przytulił.
- Musisz mu powiedzieć. Ma prawo znać prawdę. - szepnął mi do ucha i pogłaskał mnie po głowie.
- Nie potrafię... - powiedziałam i dalej chciałam ciągnąć mój monolog, ale przeszkodził mi w tym lekarz.
- Dzień dobry pani Götze! Jak się pani czuje? - zapytał starszy pan doktor.
- Już dobrze. Kiedy będę mogła wyjść z szpitala? - spojrzałam wyczekująco na lekarza.
- Może pani wyjść dzisiaj, ale pod jednym warunkiem! Musi pani bardziej uważać na siebie i na dziecko. - powiedział, a ja zrobiłam wielkie oczy, tak samo jak Mario.
- Jakie dziecko? - zapytałam zdziwiona.
- Jest pani w trzecim miesiącu, nie wiedziała pani?
- Nie... - powiedziałam, a wszystko słyszałam jak przez mgłę. Mario mówiącego jak bardzo się cieszy i lekarza gratulującego nam pociechy. Czy byłam szczęśliwa? Tak!

~*~

Dzisiaj jestem umówiona z moim tatą. Właściwie już siedzę w małej kawiarence i czekam na niego. Spodziewam się wszystkiego. Radości, odrzucenia, miłości... Popijając herbatę, zastanawiałam się nad swoim życiem. Przeto jestem szczęśliwą matką, żoną, siostrą... Ale nie córką. Stuknęłam łyżką o kubek i uśmiechnęłam się. To wszystko może się z chwilę zmienić. Życie jest jak bilet na stanby`u.

Musisz być na lotnisku, ale nie wiesz, czy wylecisz... 

- Dzień dobry pani Marie. - powiedział uśmiechnięty.

- Dzień dobry panie Janie. - próbowałam ociągać ten moment, ale tak... mój ojciec, to trener Legii - Jan Urban. 

- Czemu chciała się pani ze mną spotkać? - zapytał, a ja prawie się popłakałam.

- Może zacznę od tego, że nie nazywam się Marie Smith, tylko Cathy Götze. Przepraszam, że pana okłamałam. Miałam ku temu powody. - wyrecytowałam.

- Jakie?

- Moje panieńskie nazwisko. Reus... - powiedziałam, a on zmarszczył czoło. Wiedział kim jestem! Ale co on teraz czuje?

- Cathy... - powiedział, podszedł do mnie i przytulił. Po raz pierwszy przytulił mnie mój prawdziwy ojciec. To nie on był pierwszym mężczyzną, który trzymał mnie na swoich rękach, to nie on był ze mną w czasie mojego pierwszego dnia w szkole, to nie on był ze mną na balu córek i ojców, to nie on robił mi zdjęcia przed studniówką, to nie on dawał mi błogosławieństwo przed ślubem, to nie on prowadził mnie do ołtarz... A ja tak mocno go kocham! Zaczęłam płakać. - Tak bardzo cie kocham... - powiedział szeptem.

- Czemu o mnie nie walczyłeś? - zapytałam i oderwałam się od niego. Usiadł koło mnie.

- Twoja matka powiedziała, że jak będę coś kombinował to wyjedzie z Niemiec i nie będzie pisała do mnie listów i wysyłała twoich zdjęć... Zgodziłem się... Jakieś dziesięć lat temu przestała do mnie pisać. Dlatego cię nie poznałem. - powiedział, a po jego policzku spłynęła łza.

- Masz moje zdjęcia z ślubu? - zapytałam.

- Tak. - powiedział i wyciągnął z kieszeni moje zdjęcia. Przejrzałam je wszystkie i spojrzałam na niego. Patrzył na mnie z miłością.

- Wiesz, że jesteś dziadkiem?

- Nie...

- To już wiesz. Masz dwie wnuczki. Louis i Elizę. - powiedziałam i wyciągnęłam z portfela dwa zdjęcia i pokazałam mu. Patrzył na nie jak zahipnotyzowany. - A tu jest twój wnuk, albo twoja wnuczka. - pokazałam na mój lekko podkreślony brzuszek. Uśmiechnął się i znów mnie przytulił.

- Kiedy będę mógł je poznać i twojego męża? - zapytał.

- Pojutrze wracamy do Londynu. Jeśli chcesz, to możesz pojechać z nami... - powiedziałam, a on niemal natychmiastowo odpowiedział twierdząco. - A twoja rodzina?

- Nie wiem... Może...

- Tak mogą lecieć z nami. Chętnie poznam moją siostrę i twoją żonę.

~*~

- Louis, El! To wasz dziadek. - powiedziałam, a dziewczynki spojrzały na mnie jak na idiotkę, tak samo jak państwo Götze. - Wiem, że może to wydawać się dziwne, ale taka jest prawda. - małe podeszły do dziadka i przedstawiły się. Mój ojciec jakby nigdy nic, przytulił je. Moja siostra również się z nimi przywitała. Tylko żona taty stała i się temu przyglądała. Wydaje mi się, że ona za mną nie przepada... Mam nadzieję, że tylko mi się wydaje...

________________________________________________________________________________

________________________________________________________________________________

Napisałam! Miałam tak cholernie ciężki tydzień, że nie wiedziałam czy się wyrobię. Nie wiem kto jest taki mądry i bierze Cathy na konkurs ortograficzny?! A nie jednak wiem! Moja nauczycielka z polaka >.< Jeszcze mam konkurs z przyrody i angielskiego i będzie luz :) Widzicie Cathy wcale nie jest 100% humanistką! Jestem wszechstronnie uzdolniona! Nie no żartuję. Rozdział trochę chaotyczny, ale to wszystko przez ten brak czasu. Jaki jest rozdział?