Epilog

Ten post chciałabym zadedykować wszystkim, którzy czytali i komentowali mojego bloga! Dziękuję Wam gorąco! :*

Starszy, nieco siwy pan z brodą maszerował wśród brzóz próbując znaleźć niesfornego synka, który bawił się w gąszczu drzew. Gdy znalazł małego szatynka, uśmiechnął się ciepło i pogłaskał go po głowie.
- Chyba pora wracać Andi. - szepnął i chwycił dłoń malucha. - Za niedługo będzie padać.
- To znaczy, że mama będzie płakać? Byłem niegrzeczny? - zapytał, a jego oczy się zaszkliły. Mały Andreas był bliski płaczu. Mężczyzna wziął malca na ręce i mocno go przytulił.
- Nie płacz synku. Byłeś bardzo grzeczny, rozumiesz? - mały pokiwał twierdząco głową i wtulił się w tors ojca. - Mamusia nie płacze, ona się uśmiecha, a deszcz pada po to, żeby uszczęśliwiać roślinki. Wiesz to, nieprawdaż?
- Tak tato. Wracamy do cioci Ellie? - zadał pytanie Andi i popatrzył na ojca swoimi niebieskimi oczami, które były niesamowicie podobne do oczu jego matki.
- Jasne. Pewnie już na nas czeka z obiadem. Może Lora już nie śpi, to pobawimy się z nią. - odpowiedział wesoło i odstawił synka na ziemię. - Uch, już nie jesteś taki mały i lekki jak kiedyś. - powiedział i wziął parę głębokich wdechów. - Synu, ty masz siedem lat. - zaśmiał się i otworzył drzwi do samochodu.

~*~

- Tato! - zawołała szesnastoletnia szatynka i wyłączyła piec, na którym gotował się makaron. - Powiedz mi do jasnej cholery, jak ja mam do ciebie dotrzeć! - krzyczał sfrustrowana, mało brakowało, a zaczęłaby rzucać naczyniami. 

- Bądź ciszej. - jęknął i przewrócił się na drugi bok.

- Odkąd zostawiła cie ta blond cizia, zachowujesz się tak samo jak po śmierci mamy. - powiedziała i poczuła ukłucie w żołądku, nie lubiła wspominać o jej śmierci. 

- Twoja mama i Rebecca, to dwie inne historie dziecko! - wstał z łóżka i rzucił w kąt poduszkę. - Twoją mamę kochałem, a ją nie. Twoją mamę straciłem z własnej głupoty, a Beccy sama ode mnie odeszła. - zaczął płakać i schował głowę w dłoniach. - Lou, ja ją kochałem. - spojrzał na córkę zza łez i ugryzł swoją dolną wargę. 

- Wiem tato, ale to nie zmienia faktu, że ją zdradziłeś i skrzywdziłeś. Czemu to robiłeś skoro ją kochałeś? - tego ostatniego nie chciała powiedzieć, ale to podziałało na jej ojca jak płachta na byka.

- Skoro tak myślisz, to czemu jeszcze ze mną utrzymujesz kontakt?! Z zabójcą twojej matki?! - krzyknął i uderzył ręką o ścianę. 

- Byłeś chujowym mężem, ale dobrym ojcem. Może dlatego?

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hej! I oto nadszedł koniec tego dennego opowiadania (robimy imprę ze szczęścia, że już nie musicie się męczyć czytając to?) Nie mam doświadczenia w kończeniu opowiadań i nie wiem co mam napisać. Przede wszystkim dziękuję Wam - Moim Czytelniczką - za to, że czytałyście to i za to, że komentowałyście. To dzięki Wam pisałam. Przepraszam za wszystkie moje spóźnienia, braki weny i humorki. To chyba wszystko, nie chcę tego przeciągać. Do napisania w następnych chorych opowiadaniach, a już teraz zapraszam Was na mojego nowego/starego bloga!

THIS IS ONLY LOVE <----------------------- LINK

Rozdział 11 cz. 2

Z punktu widzenia Mario

~*~

Bawiłem się jej gładkimi włosami. Całowałem jej całe ciało. Dłońmi gładziłem jej lekko zaróżowione policzki. Z jej ust wydobyło się lekkie westchnienie. Uśmiechnąłem się do niej, a ona położyła swój podbródek na mojej klatce piersiowej i przyglądała się mi. Tym razem moja ręka wylądował na jej plecach i lekko gładziła jej łopatki. Postanowiliśmy wrócić do naszej zabawy sprzed godziny.

- Co to kurwa ma być?! - usłyszałem głos za moimi placami. To ona, jestem skończony.

- Cathy ja ci to wszystko wytłumaczę. - podszedłem do niej, a ona wymierzyła mi siarczystego policzka. 

- Ty chuju! Urodziłam ci trójkę dzieci, żyję z tobą w toksycznym związku, bez wzajemnego szacunku, jeździłam z tobą po tych pieprzonych klubach z całego świata, a ty ruchasz się z jakąś blond dziwką w mojej sypialni?! - krzyczała. Widziałem, że z trudem powstrzymuje łzy. Co ja zrobiłem? Victoria leżała skulona w łóżku i trzęsła się ze strachu. - Czemu Mario, czemu? - zapytała o wiele spokojniej. - Tyle przeżyłam w ciągu tych dwóch lat, a ty jeszcze wbijasz mi nóż w plecy. Jesteś sukinsynem, nie wiem jak mogłam cię kochać...  

Z punktu widzenia Cathy

~*~

Wybiegłam stamtąd i wsiadłam do samochodu. Odpaliłam silnik i nacisnęłam gaz. Jechałam jak rasowy pirat drogowy. Wyciągnęłam telefon i próbowałam zadzwonić do Dominika. Gdy mi się to udało, poczekałam chwilę i usłyszałam głos blondyna.

- Dominik, on mnie zdradza. - powiedziałam i usłyszałam głośne westchnienie Furmiego.

- Gdzie jesteś? - zapytał, a ja w tym momencie zobaczyłam ciężarówkę na mojej drodze, próbowałam hamować, ale zderzenie z nią było nieuniknione. Wiedziałam, że za moment umrę, więc zasinęłam mocno telefon w dłoni.

- Kocham cię Dominik i dzieciaki też, powiedz im to, a jak będą duże do zaprowadź je do mojego nowego domu. - zdążyłam powiedzieć i upuściłam telefon. "Witaj w lepszym świecie" pomyślałam i poczułam silne uderzenie. Ostanie sekundy mojego życia. Wspomnienia przeżytych lat migają w mojej głowie jak klisze z aparatu. Urodziny Louisy, potem Elizki, spotkanie z prawdziwym tatą, poznanie Dominika, pierwszy pocałunek i jedyny z Furmanem, narodziny Andi`ego i ostatnia rozmowa z Furmim. Naukowcy twierdzą, że w czasie ostaniach sekund naszego życia, kiedy odchodzimy już z tego świata, pojawia nam się obraz całego naszego życia. Czemu więc ja widziałam głównie Dominika? Bo to on był moim życiem... Ciemność powoli ogarniała moje ciało, nic już nie czułam, była tylko niesamowita błogość, a całe problemy odchodziły wraz z ostatnimi urwanymi oddechami, a potem w tej ciemności zobaczyłam światło... Czyli to już koniec? Kończę życie przez zdradę męża. Nigdy nie zobaczę moich dzieci i Dominika. Ale tak miało być prawda?

Z punktu widzenia Dominika

~*~

- Przykro nam. Zgon nastąpił na miejscu. - powiedział policjant i odszedł. Wytarłem łzy, które spływały po moich policzkach i podszedłem do jej ciała, które w połowie było okryte czarnym workiem. 

- Ja też cię kochałem, co ja mówię? Nadal cię kocham. - to wszystko jeszcze do mnie nie dotarło. Ona nie żyje. Ja nie żyję... Bez niej nie mam życia, ona była moim życiem. Czemu wcześniej nie odciągnąłem jej od tego toksycznego związku z tym cholernym pacanem? Czy ja również przyczyniłem się do jej śmierci? Czy ona chciała umrzeć? Tyle pytań, żadnej odpowiedz, bo osoba, która mogłaby ich udzielić odeszła i nigdy nie wróci. Zawsze tracę osoby, na których mi zależy. Może to ja przynoszę nieszczęście? To ja powinienem być na miejscu Cat. 

Podniosłem się z ziemi i pobiegłem przed siebie. Stanąłem na barierce mostu. Teraz albo nigdy Dominik.

- Nie rób tego! - usłyszałem za sobą. Przekręciłem głowę o 90 stopni i spojrzałem na twarz młodej dziewczyny, ładnej dziewczyny. 

- Co ty wiesz? 

- Mój brat też chciał popełnić samobójstwo. Uratowano go w ostatniej chwili. Teraz jest cudownym ojcem i mężem. 

- Moja ukochana nie żyje. Chcę być z nią.

- A myślisz, że ona chce, żebyś przez nią odebrał sobie życie? - pomyślałem chwilę i zszedłem z barierki. Jej dzieci mnie potrzebują. Andi mój "synek".

- Masz rację. Wiesz do czego można porównać życie? - pokręciła przecząco głową. - Do papieru toaletowego. Też jest szare, długie i do dupy.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hejo!

Tego się nie spodziewałyście co nie? Miałam taki plan od początku. Kończymy już moje pierwsze opowiadanko :/ Taka krótsza (o wieeeeeeeeeeeeeeeeeeeleeeeeeeeeeee) "Moda na sukces". Były wzloty i upadki, miłe momenty i te nieprzyjemne. Jeszcze króciutki epilog i kończymy z tym ;)

Do następnego moje Pszczółeczki. Pa :*   

WYNIKI KONKURSU!

Hej! :)
Nadszedł 30 lipca i wyniki mojego wakacyjnego konkursiku!

1. ~OlciakPolciak~

2. oxoxox

3. Gusia

Dziękuję wszystkim za udział w konkursie. Zwyciężczynie proszę o to, żeby w komentarzu napisała wytyczne dotyczące imaginu.

W teczce rzeczywiście znajdowały się dwa bilety na mecz BvB ze Śląskiem Wrocław :)

KONKURS!

Hej! :)
Długo mnie nie było i jako rekompensatę mam dla Was konkurs. Do wygrania jest image, ale nie taki zwykły ;D Osoba, która wygra pisze mi o kim, gdzie rozgrywa się akcja (do trzech miejsc), co ma być głównym motywem (np. szkolna miłość, zdrada, ciąża itp.), jakie ma być (np. smutne, wesołe, zabawne, dramatyczne itp.) i inne tego typu sprawy (np. wiek bohaterów, imię głównej bohaterki. Co tylko chcecie, żeby było wyróżnione w opowiadaniu).
Jeżeli nikt nie odpowie dobrze lub nikt nie odpowie, to wylosuję jedną z czytelniczek, która najczęściej komentuje moje rozdziały, zostanie ona poinformowana w specjalnym poście, ale mam nadzieję, że będzie to ostateczność :)
Teraz pytanie konkursowe.

CO ZNAJDUJE SIĘ W TEJ TECZCE?

(Odpowiedź Twoje marzenia się nie liczy. Macie powiedzieć jakie marzenie.)

Mała podpowiedź. To marzenie spełni się w pierwszym tygodniu sierpnia i jest związane z moim ulubionym klubem :)

I drugie pytanie.

CO NAJBARDZIEJ LUBICIE W MOIM OPOWIADANIACH?

Mam nadzieję, że każda osoba, która zobaczy ten post, odpowie. Pamiętajcie KAŻDY może wygrać!

Konkurs ukazał się również na moim blogu "Imagines z piłkarzami" (image pojawi się na tym opowiadaniu). 

Czekam na Wasze odpowiedzi! :*

 WYNIKI OGŁOSZĘ: 30.07. o godzinie 15:00