Starszy, nieco siwy pan z brodą maszerował wśród brzóz próbując znaleźć niesfornego synka, który bawił się w gąszczu drzew. Gdy znalazł małego szatynka, uśmiechnął się ciepło i pogłaskał go po głowie.
- Chyba pora wracać Andi. - szepnął i chwycił dłoń malucha. - Za niedługo będzie padać.
- To znaczy, że mama będzie płakać? Byłem niegrzeczny? - zapytał, a jego oczy się zaszkliły. Mały Andreas był bliski płaczu. Mężczyzna wziął malca na ręce i mocno go przytulił.
- Nie płacz synku. Byłeś bardzo grzeczny, rozumiesz? - mały pokiwał twierdząco głową i wtulił się w tors ojca. - Mamusia nie płacze, ona się uśmiecha, a deszcz pada po to, żeby uszczęśliwiać roślinki. Wiesz to, nieprawdaż?
- Tak tato. Wracamy do cioci Ellie? - zadał pytanie Andi i popatrzył na ojca swoimi niebieskimi oczami, które były niesamowicie podobne do oczu jego matki.
- Jasne. Pewnie już na nas czeka z obiadem. Może Lora już nie śpi, to pobawimy się z nią. - odpowiedział wesoło i odstawił synka na ziemię. - Uch, już nie jesteś taki mały i lekki jak kiedyś. - powiedział i wziął parę głębokich wdechów. - Synu, ty masz siedem lat. - zaśmiał się i otworzył drzwi do samochodu.
~*~
- Tato! - zawołała szesnastoletnia szatynka i wyłączyła piec, na którym gotował się makaron. - Powiedz mi do jasnej cholery, jak ja mam do ciebie dotrzeć! - krzyczał sfrustrowana, mało brakowało, a zaczęłaby rzucać naczyniami.
- Bądź ciszej. - jęknął i przewrócił się na drugi bok.
- Odkąd zostawiła cie ta blond cizia, zachowujesz się tak samo jak po śmierci mamy. - powiedziała i poczuła ukłucie w żołądku, nie lubiła wspominać o jej śmierci.
- Twoja mama i Rebecca, to dwie inne historie dziecko! - wstał z łóżka i rzucił w kąt poduszkę. - Twoją mamę kochałem, a ją nie. Twoją mamę straciłem z własnej głupoty, a Beccy sama ode mnie odeszła. - zaczął płakać i schował głowę w dłoniach. - Lou, ja ją kochałem. - spojrzał na córkę zza łez i ugryzł swoją dolną wargę.
- Wiem tato, ale to nie zmienia faktu, że ją zdradziłeś i skrzywdziłeś. Czemu to robiłeś skoro ją kochałeś? - tego ostatniego nie chciała powiedzieć, ale to podziałało na jej ojca jak płachta na byka.
- Skoro tak myślisz, to czemu jeszcze ze mną utrzymujesz kontakt?! Z zabójcą twojej matki?! - krzyknął i uderzył ręką o ścianę.
- Byłeś chujowym mężem, ale dobrym ojcem. Może dlatego?
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hej! I oto nadszedł koniec tego dennego opowiadania (robimy imprę ze szczęścia, że już nie musicie się męczyć czytając to?) Nie mam doświadczenia w kończeniu opowiadań i nie wiem co mam napisać. Przede wszystkim dziękuję Wam - Moim Czytelniczką - za to, że czytałyście to i za to, że komentowałyście. To dzięki Wam pisałam. Przepraszam za wszystkie moje spóźnienia, braki weny i humorki. To chyba wszystko, nie chcę tego przeciągać. Do napisania w następnych chorych opowiadaniach, a już teraz zapraszam Was na mojego nowego/starego bloga!
THIS IS ONLY LOVE <----------------------- LINK
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Każdy komentarz, to dodatkowa motywacja, za którą Wam serdecznie dziękuję <3