Rozdział 5

Jestem już w siódmym miesiącu ciąży. Maluszek rozwija się jak należy. Chyba będzie piłkarzem po tatusiu, bo naprawdę mocno kopie. Czy znamy już płeć? Nie, to ma być niespodzianka. Tata odwiedza nas regularnie. Nie może doczekać się momentu, w którym przytuli swojego wnuka lub wnuczkę. Ostatnimi czasy pracuję w domu. Piszę artykuły do mojej gazety o macierzyństwie. Czuję się trochę jak kura domowa. Cały czas tylko dom i dom...
- Mamo! Wróciłam! - powiedziała Lou i położyła swój plecak w kącie. Usiadła na krześle i przyglądała się mi. Nagle zrobiła smutną minkę i opuściła głowę.
- Co jest serduszko? - zapytałam i usiadłam koło niej.
- Nic.
- Jak to nic? Przecież widzę, że jesteś niemrawa. No już powiedz. - ponaglałam ją i głaskałam po głowie.
- Sydney powiedziałam mi, że jak urodzisz, to przestaniesz mnie kochać i będziesz zajmować się tylko dzidziusiem. - powiedziała przez zaciśnięte zęby i zaczęła płakać.
- Ależ kochanie! To nie prawda wszystkich was będę kochała tak samo, tata również. Dzidziuś będzie potrzebował trochę więcej opieki niż ty i El, ale wami tak samo się musieliśmy zajmować. - przytuliłam ją mocno i pocałowałam w czoło. - Nie płacz już...
- Dobrze. - powiedziała i wymusiła uśmiech. Wzięła swój plecak i pobiegła do swojego pokoju. Moja córka myśli, że przestanę ją kochać, jak urodzi się maluch. Jak mogłabym przestać kochać moją małą księżniczkę? No jak?!

~*~

/Mario/

Wracałem spokojnie z treningu. Że też ten samochód musiał się popsuć... Równym krokiem kierowałem się w stronę domu, podśpiewując przy tym różne harcerskie piosenki. Nagle zobaczyłem coś cholernie dziwnego! Zobaczyłem moją żonę wraz z Wojtkiem Szczęsnym! Zawsze mieli dobry kontakt ze sobą, ale żeby aż tak dobry! Szli sobie objęci, co chwilę wymieniając pocałunki. Tego było dla mnie za wiele. Nie chciałem już wracać do domu. Po co? I tak jej tam nie ma! Obściskuje się teraz z Szczęsnym. Czy ona nosi moje dziecko, czy tego bramkarzyny? Poszedłem do pobliskiego baru. Wypiłem kieliszek wódki i wtedy zadzwonił mój telefon. Dzwoniła Cathy, odrzuciłem połączanie. Stwierdziłem, że nie mogę się załamać i nachlać jak pospolity pijak. Zadzwoniłem do Wilsher`a. Poprosiłem go o nocleg. Zgodził się.

~*~

/Cathy/

Mario nie odbierał moich telefonów. Nie po to całymi dniami siedzę w tym przeklętym domu, żeby teraz on nie mógł mi powiedzieć gdzie się szlaja! Cathy myśl, gdzie on może być... Jack! Zawsze u niego siedzi, gdy się pokłócimy! Ale myśmy się nie pokłócili... Wzięłam do ręki mojego smartfona i zadzwoniłam do piłkarza. Pierwszy sygnał, drugi...

- Hej Jack! Jest u ciebie Mario? - zapytałam i uśmiechnęłam się do słuchawki.

- Cześć! Jest. Cathy czemu mu to zrobiłaś? - zapytał, a ja nie wiedziałam o co mu chodzi. 

- Ale co zrobiłam?

- Dlaczego go zdradziłaś z Wojtkiem? - czekaj, czekaj. Ja, Wojtek, zdrada? A gdzie ukryta kamera, albo może podsłuch?

- Ja nikogo nie zdradziłam! - krzyknęłam do słuchawki. Jestem w ciąży, a ci dwaj mnie tak cholernie denerwują!

- Uspokój się. Jutro z nim porozmawiasz, a teraz idź już spać. - rozłączył się. Usiadłam na kanapie i zaczęłam się nad tym zastanawiać. Kiedy ja miałabym czas na zdradzanie go? Czy on w ogóle myśli? Całymi dniami siedzę w tych czterech ścianach i zajmuję się dziećmi. Nie jestem bohaterem z kreskówek.

~*~

Obudziłam się, gdy usłyszałam dźwięk otwierających się drzwi. Wiedziałam, że to on. Czułam to... Wszedł do naszej sypialni. Obróciłam się w jego stronę. Patrzeliśmy tak na siebie. Bolały mnie jego podejrzenia. Nie ufa mi, nie wierzy, traktuje jak pierwszą lepszą... Mój mąż, mężczyzna, którego kocham... Podszedł do lustra, nad którym wisiało nasze zdjęcie, moje i jego. Spojrzał na mnie i na zdjęcia.

- Chyba musimy porozmawiać. - stwierdziłam i usiadłam koło niego. Jego oddech, dotyk, głos... Nie wyobrażam sobie bez niego życia, jest dla mnie jak narkotyk. Jak mógł tak o mnie myśleć? Kocham go i nasze dzieci.

- Dlaczego mnie zdradzasz? - zapytał, a jego wzrok przeszył mnie na wylot.

- Za taką mnie uważasz?! - krzyknęłam i spojrzałam mu prosto w oczy. W te brązowe tęczówki, w których widziałam pogardę. - Dlaczego...?

- Widziałem was! 

- Całymi dniami siedzę w domu, nie mogłeś mnie widzieć!

- W jego domu?! - zapytał, a ja go spoliczkowałam. Obróciłam się do niego tyłem i zaczęłam głośno płakać. 

- Wyprowadzam się. - powiedział i wyciągnął walizkę.

- Nie! Ja się wyprowadzam. Mam ciebie dość i tych twoich pieprzonych kumpli!

- I co? Pojedziesz poskarżyć się braciszkowi, albo tatusiowi? - zapytał. Zignorowałam jego pytanie.

- Dziewczynki jadą ze mną!

- Nie! Zostają ze mną! - przekrzykiwaliśmy się. Nie miałam na to siły. Po spakowaniu się, poszłam do dziewczynek. Popatrzyły na mnie zdziwione.

- Mamusia wyjeżdża. - powiedziałam i mocno je przytuliłam.

- Po co?

- Dziadek źle się czuje. - skłamałam. Pożegnałam się z moimi księżniczkami i wsiadłam do taksówki. Jak długo będzie trwało to pożegnanie? Mam nadzieję, że niezbyt długo...

__________________________________________________________________________________

__________________________________________________________________________________

Huehehueheueheueuhuehuheheueuheuheu! Wiem świnia ze mnie, ale mam ochotę namieszać ;) Nie bądźcie na mnie złe, bo mi smutno będzie :( Żeby złagodzić Waszą złość maci moją sweet focie w łazience :D Nie moja wina, że tam jest najlepsze światło :/ 

P.S. W realu wyglądam lepiej xD Komentarze za odwagę! Nie no żartuję, ale nie zabraniam ;D