Rozdział 7

 "Byliśmy dla siebie stworzeni!
Tutaj, na wieki
Wiem, że byliśmy..."

Tęsknota, to najgorsza rzecz jaka może towarzyszyć człowiekowi. Każdego ranka budzę się z nadzieją, że on jest obok i bawi się moimi włosami, każdego popołudnia chcę gotować mu pyszny obiad i czekać aż wróci, każdego wieczoru chcę oglądać z nim komedie romantyczne, których on tak bardzo nie, każdej nocy chcę zasypiać w jego objęciach. Właśnie chcę, ale czy mogę? Nie i to jest najgorsze...
- Cathy wróciłem! - krzyknął Dominik i wszedł do salonu. Zastał mnie tam zapłakaną, owiniętą kocem i z wieloma chusteczkami wokół mnie. - Co się stało? - podszedł do mnie i przytulił.
- Tęsknię za nimi. - jeszcze bardziej się poryczałam.
- Wiem, ale musisz być dzielna dla maluszka. - powiedział i dotknął mojego brzucha. Przeszedł mnie przyjemny dreszcz i jeszcze bardziej się w niego wtuliłam.
- Wiesz kiedy wróci tata? - zapytałam i spojrzałam mu w oczy.
- Powinien być za godzinkę.
- Robimy obiad i sprzątamy. - zarządziłam i poszłam do kuchni, zostawiając Dominika z bałaganem.

~*~

Dzisiaj jest niedziela, więc poszliśmy razem z Dominikiem do kościoła. Tata, jego żona i córka (Laura) pojechali na mecz do Gdańska. Czemu Dominik nie jechał? Bo akurat na mecz, nabawił się niegroźnej kontuzji. Właśnie gdy wszyscy wspólnie odmawiali "Ojcze nasz" powiedziałam Dominikowi słowa, które obróciły tą poważną scenerię w komizm.

- Furman. - szepnęłam mu do ucha.

- Tak?

- Wody mi odeszły. - powiedziałam nieco głośniej.

- Jasna cholera!!! - krzyknął na cały kościół. Wszyscy ludzie obrócili się w naszą stronę, a starsze panie zabijały Dominika wzrokiem. Chciało mi się śmiać, ale robiłam tzw. "poker face". - Przepraszam. - powiedział i złapał mnie za rękę. Jechał do szpitala jak wariat, a ja dostawałam coraz częstszych skurczów. Boże! Jeżeli dojadę tam w jednym kawałku, to będę ci dziękowała do końca moich dni!

~*~

Po kilku godzinach mojej ciężkiej walki i ocucania Dominika na świat przyszedł mój pierwszy synek. Położna dała mi go na ręce i uśmiechnęła się, po czym podeszła do Dominika.
- Ma pan prześlicznego synka. - Furman nic nie odpowiedział, tylko uśmiechnął się i podszedł do mnie.
- Jak dasz mu na imię? - zapytał i przytulił mnie.
- Andreas. - powiedziałam i pocałowałam mojego małego księcia. - A drugie imię będzie miał po chrzestnym.
- Czyli jak?
- Dominik. Oczywiście jeśli się zgodzisz. - odpowiedziałam i spojrzałam na niego. W jego oczach widziałam radość.
- Zgadzam się.

~*~

- Nauczę małego grać w piłkę i będzie chodzić ze mną na mecze... - trajkotał Dominik, gdy wracaliśmy ze szpitala do domu. 

- Tak wiem, gadasz tylko o tym odkąd mały przyszedł na świat. - powiedziałam i spojrzałam na mojego synka, który słodko spał w foteliku. 

- A co? Zazdrosna jesteś? - zapytał przekornie.

- O ciebie zawsze! - odpowiedziałam ironicznie. Obrócił wzrok w moją stronę i uśmiechnął się tak słodko, że gdybym nie siedziała to zapewne ugięłyby się pode mną nogi. 

- Słodko się rumienisz...

_________________________________________________________________________________

_________________________________________________________________________________ 

Dzisiaj krótszy, bo nie miałam czasu. Ale na świat przyszedł mały Andi :) Tak rekompensata! Oczywiście imię inspirowane Wellinger'em <3