Rozdział 11 cz.1

- Dzień dobry panie trenerze. - powiedziałam, gdy zobaczyłam w moich drzwiach Arsene`a Wenger`a. Nie mam zielonego pojęcia co robi trener Arsenalu u mnie w domu o godzinie 8:24. Kurczę! Przecież ja wyglądam jak siedem nieszczęść.
- Witaj Cathy, a to pewnie mały Goetze. - powiedział i spojrzał na mojego synka.
- Tak.
- Cały tatuś. Mogę wziąć go na ręce. - zapytał, a ja przytaknęłam i dałam mu małego. Trener wszedł do środka, a ja niczym cień podążyłam za nim. - Jest Dominik? - zapytał. Ok... To jest już cholernie dziwne. Skąd on zna Furmiego i w ogóle po co tutaj przyszedł? Ehhh, wszyscy mają przede mną jakieś tajemnice...
- Tak! - powiedziałam i wtedy zobaczyłam Dominika. Był uśmiechnięty. Jak ja bardzo uwielbiam jego uśmiech... On jest zawsze szczery, płynący od serca. Spojrzał wymownie na trenera. Po chwili Andi był na moich rękach, a Furman zniknął gdzieś z naszym gościem. Chyba poszli do pokoju piłkarza Legii. Usiadłam na kanapie i zaczęłam karmić małego. Pogłaskałam go po główce i wtedy usłyszałam dźwięk zamykających się drzwi. Trener Arsenalu pożegnał się ze mną i Furmanem, a potem wyszedł. Dominik był uśmiechnięty od ucha do ucha. Podszedł do mnie, pocałował mnie w policzek i wziął małego na ręce.

~*~

- Panie i panowie! Powitajmy serdecznie naszego nowego zawodnika, którym jest Dominik Furman! - krzyknął spiker, a ja zakrztusiłam się wodą. Dominik? Arsenal? Transfer? Ok... Czemu oni mi nic nie mówią?! To pewnie o tym gadali w ukryciu przede mną i dlatego ostatnio odwiedził nas trener... Ale czemu oni nie chcieli mi o tym powiedzieć? Mecz minął mi bardzo szybko. Arsenal wygrał mecz w Pucharze Anglii z Derby County. Wygrana z drugoligowcem nie stanowiła problemu dla klubu z Londynu. Zeszłam z trybun i weszłam na płytę boiska. Z Andi`m na rękach i pilnując dziewczynki było to "trochę trudne".
- Dzięki, że powiedzieliście mi o tym. - powiedziałam z sarkazmem.
- To miała być niespodzianka. - powiedział Mario, wziął El na ręce i objął mnie ramieniem.
- To wam się udała. - powiedziałam i dałam mu całusa w policzek. Ktoś w oddali zrobiłam nam zdjęcie, bo zobaczyłam błysk flesza. Już widzę te jutrzejsze artykuły...

~*~

Usłyszałam mój dzwonek. Pośpiesznie odebrałam telefon, wyplątując się tym samym z objęć Mario. 

- Halo. - powiedziałam do telefonu i tupnęłam nogą.
- Hej Cathy. Pamiętasz mnie? - usłyszałam w słuchawce delikatny, kobiecy głos. Skądś go znałam...
- Nie za bardzo... A powinnam? - zapytałam.
- Angel Kramer. Wiesz ta co w piątej klasie oblała twojego brata mlekiem. - odpowiedziała. Pamiętam ją. Jaki Marco był na nią zły. Nie miał się w co przebrać i cały dzień chodził w tych przemoczonych ciuchach, ale za to pachniał świeżym mleczkiem...
- Ann. Tak dawno cię nie słyszałam, ani nie widziałam. Co u ciebie?
- A jakoś leci. Słyszałam, że masz dość sporą rodzinkę. - odpowiedziała. No tak, media wiedzą o mnie chyba więcej niż Mario...
- Tak. Mam trójkę dzieci. Najstarsza to Louisa, potem jest Elizka i najmniejszy Andreas. A ty? Marco mówił, że jesteś z Jonas`em.
- No tak. Mamy syna Christopher`a, który przyjaźni się z Leosiem. - odpowiedziała. Marco pewnie nie jest z tego powodu zadowolony. - Wiesz, bo ja dzwonię, żeby zaprosić cię na spotkanie klasowe. - dodała, gdy ja dłuższy czas milczałam.
- Kiedy ono jest? - zapytałam. Muszę przecież wiedzieć, czy Mario i Dominik będą mogli zająć się dzieciakami.
- Za trzy dni. - odpowiedziała lekko zmieszana. No nie powiem, szybko się dowiedziałam. Wyczuwacie tę ironię.
- Zobaczę co da się zrobić i napiszę do ciebie. Pa. - powiedziałam i się rozłączyłam. Kurczę, chętnie pojechałabym do Dortmundu na te spotkanie.

~*~

- Pamiętasz ile razy masz karmić małego? - zapytałam Mario. Jestem na lotnisku i za jakieś 10 minut mój samolot do Niemiec odlatuje. 

- Tak wiem. - odpowiedział i uśmiechnął się. Jestem strasznie zestresowana. Po raz pierwszy zostawiam małego na tak długo. Postanowiłam spotkać się z moimi kolegami i koleżankami z gimnazjum. Trochę powspominamy, pośmiejemy się i tyle. Na ten czas dzieciakami zaopiekują się chłopaki. Mam nadzieję, że sobie poradzą. Co ja gadam? Oni MUSZĄ sobie dać radę. Jak coś się stanie dzieciakom, to nie ręczę za siebie. Przeto są dwoma dorosłymi, odpowiedzialnymi (mam nadzieję) mężczyznami. Boże, popadam w jakąś paranoję. 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hej.

Po dłuuuuuuuuugiej przerwie wracam. Powoli zbliżamy się do końca tego opowiadania. Męczy mnie już ono, a chciałabym je skończyć :/ Cieszę się, że chciałyście abym wróciła i dziękuję za te komentarze.  Jesteście najlepsze :*

A tak z innej beczki. Wybieracie się może na mecz Borussii ze Śląskiem? Bo ja tak i nie mogę się doczekać! :)