Przeczytałam od kogo jest, a był on od mojego brata Marco, tak Marco Reus`a. Właściwie, to dzięki mojemu braciszkowi, jestem tu gdzie jestem i z kim jestem. Zdziwiło mnie, to że Marco wysłał mi list. Nigdy tego nie robił. Chociaż... Gdy był w liceum zakochał się w dziewczynie z jego klasy, pisał jej listy miłosne, bo bał się jej powiedzieć co do niej czuje prosto w oczy. Podpisywał się jako "Tajemniczy M". Co z tego wyszło? Podbite oko... Chłopak tej dziewczyny znalazł te listy i sam odkrył adoratora jego dziewczyny. Marco nie umiał się po tym pozbierać, a mama i tata dalej opowiadają tę rodzinną anegdotę na wszelkich imprezach okolicznościowych. Uśmiechnęłam się na samą myśl o tym. Otworzyłam kopertę i ubrałam moje okulary. Tak, noszę okulary... Nienawidzę ich, ale to nie był mój wybór, a jako dziennikarka nie mogę być ślepa jak kura... Zaczęłam czytać:
" Kochana Cathy!
Na początku tego listu chciałbym pozdrowić Ciebie, Mario i moje kochane chrześniaczki.
Pewnie zastanawiasz się dlaczego napisałem list. Równie dobrze mógłbym zadzwonić, napisać mail, ale sprawa jest zbyt poważna, a pisanie listu jest dość odpowiednie do powagi. Ostatnio Leo (aut. syn Marco) musiał do szkoły przynieś zdjęcia z dzieciństwa moje i Maggie (aut. żona Marco). Poszedłem więc do domu rodziców. Mama powiedziała, że nasze stare albumy są na strychu. Zacząłem szukać tych przeklętych zdjęć, ale zamiast nich znalazłem list. Cathy, to co teraz napiszę może zmienić całe Twoje życie, nasze życie... Więc jeśli nie chcesz wiedzieć o czym był ten list, po prostu nie czytaj i zapomnij... Czyli jednak czytasz dalej? Ok! W tym liście było napisane, że nasz ojciec nie jest Twoim ojcem... - w tym momencie moje oczy zwilgotniały. To był chyba jakiś głupi żart! - Znam Cię nie od dziś i wiem, że tym co napisałem sprawiłem Ci wielką przykrość. Jeśli nie wierzysz, myślisz że robię sobie głupie żarty, to zapraszam Cię do Dortmundu. Pewnie zastanawiasz się dlaczego nie wysłałem Ci tego listu. Po prostu szukam mężczyzny od, którego jest ten list. Przyjedź jak najszybciej.
Do zobaczenia, mam nadzieję, że za niedługo. Proszę Cię zachowaj spokój, to jeszcze nie jest stuprocentowo pewne.
Twój Brat - Marco"
Włożyłam list z powrotem do koperty i zaczęłam płakać. Marco nie oszukałby mnie, nieprawdaż? Muszę koniecznie wybrać się do Dortmundu. O Boże, czemu ja? To nie może być prawda! Może Marco się pomylił? Źle coś przeczytał... Podeszła do mnie mała El.
- Mamus, cemu places? - zapytała i usiadła na moich kolanach.
- Wiesz Księżniczko, mamie coś wleciało do oczka. - okłamałam Elizkę, ona jest zbyt mała. Louisa i Mario też się jeszcze nie dowiedzą. Nie mogą się dowiedzieć! Najpierw muszę się upewnić, że Marco ma słuszność. Szybko otarłam łzy i uśmiechnęłam się do mojej córki. Jeszcze chwilę się pobawiłam z małą i usłyszałam, że ktoś otwiera drzwi. Do salonu wszedł Mario i upaćkana błotem Lou. Uśmiechnęłam się pobłażliwie i kazałam Louis się umyć.
- Co na obiad Kochanie? - zapytał Mario i wziął małą El na rączki i pocałował ją w policzek.
- Lazania. - odpowiedziałam i spojrzałam na przeklętą, białą kopertę.
~*~
- Mamo, mamo patrz! - powiedziała Lou, kiedy Mario strzelił gola Manchesterowi City, którego notabene zadedykował nam.
- Widzę Kochanie. - odpowiedziałam i pogłaskałam ją po główce. Pewnie sądzicie teraz, że moje życie to znowu sielanka, że spraw z moim domniemanym ojcem, to już historia? Otóż nie... Po prostu robię dobrą minę do złej gry... Jutro mamy samolot do Dortmundu. Mówiąc mamy mam na myśli mnie, El i Lou. Mario ma treningi i mecze w pucharze... Może to i lepiej? Nie dzwoniłam do Marco. Muszę z nim porozmawiać face to face. Przez moje długie refleksje nie zauważyłam, że mecz się już skończył. Jaki był wynik? 1:0 dla Kanonierów. Zeszłyśmy z trybun i zobaczyłam opartego o ścianę i klnącego po cichu Jack`a Wilshera. No cóż zmarnował kilka dogodnych sytuacji i sędzia ukarał go piątą żółtą kartką w ciągu tych ostatnich meczy, czyli Jack musi pauzować.
- Cześć Jack. - powiedziałam i stanęłam koło niego.
- Dzień dobry wujku. - powiedziała Lou i uśmiechnęła się do wujka.
- Cześć Księżniczko. - powiedział i kucnął przy niej. - Co tam u ciebie?
- Jutro jedziemy z mamą i El do Dortmundu! Spotkamy się z babcią, dziadkiem, wujkiem Mario, ciocią Maggie i moim kuzynem Leo. - wyrecytowała i podskoczyła szczęśliwa. Gdyby tylko wiedziała jaki jest powód naszego nagłego wyjazdu... Gdyby wiedziała, że najprawdopodobniej jej dziadek, to nie jej dziadek. Po moim policzku spłynęła jedna łza, którą bardzo szybko otarłam. Wtedy z szatni wyszedł uśmiechnięty jak zawsze Mario. Czemu ja nie mogę być teraz szczęśliwa?! Czym zawiniłam?!
- To co Kochanie? Dostanę jakąś nagrodę za ten gol? - zapytał Mario, gdy byliśmy już w domu, a dziewczynki słodko spały w swoich łóżeczkach. Moje córeczki zasnęły niemal natychmiastowo w końcu ten mecz i jutrzejszy wyjazd... Gdybym ja mogła tak szybko zasnąć...
- A trzy punkty ci nie wystarczą? - zapytałam z przekąsem.
- Serduszko ty moje! Nie będzie cie przez cały tydzień! Co ja bez ciebie zrobię?! - powiedział i zaczął odpinać guziki u mojej koszuli.
- Nie wiem, ale pani Mary powiedziała, że ci pomoże. - powiedziałam, a Mario na chwilę przerwał całowanie mojej szyi. Pani Mary była siedemdziesięcioletnią emerytowaną krawcową, a świnutuchowate myśli Mario nie znały granic. Gdy zobaczyłam minę Mario, zaczęłam się śmiać.
- Nie o to mi pacanie chodziło. - powiedziała i walnęłam go lekko w ramię.
- Ała, to jest przemoc w rodzinie. - zaczął masować swoje "obolałe" ramię.
- Za kogo ja wyszłam za mąż?! - zapytałam i wcale nie oczekiwałam odpowiedzi, a jednak ją dostałam.
- Z najprzystojniejszym, najśmieszniejszym i w ogóle najlepszym mężczyzną na świecie. - odpowiedział i znowu zaczął dobierać się do moich guzików.
- Nie za dużo przedrostka "naj"? - zapytał, ale tym razem odpowiedzi nie uzyskałam. No cóż... Poddałam się temu. Nasze małżeństwo nie może ucierpieć przez, to co napisał mi w liście Marco. Jutro się wszystko okaże. Przynajmniej mam taką nadzieję...
__________________________________________________________________________________
__________________________________________________________________________________
Hej! Ostatnio zasypuje Was tym wszystkim, ale pod prologiem były 4 Wasze komentarze! Gdy wczoraj przed spaniem sprawdzałam bloga, był jeden, a gdy zrobiłam to rano cztery! Tak się ucieszyłam, że to nabazgrałam (patrz wyżej). Mam nadzieję, że rozdział się podoba. Nie jestem przyzwyczajono do tego, że piszę za każdym razem o tych samych osobach. To wszystko przez te jednopartowce! Dobra, a teraz zagadka! Kto zgadnie kim jest prawdziwy ojciec Cathy, dostanie lizaka *.* Nie no może nie lizaka, ale dedykację! Więc powiem tylko tyle, że jest on polskim trenerem! Już Wam zdradziłam, że ojciec Cathy nie jest jej ojcem, ale to i tak będzie w następnym rozdziale. To co zgadujemy?
Rozdział cudowny. Ciekawe co stanie się w Dortmundzie?! Dobra raz się żyje! Myślę, że ojcem Cathy jest... Waldemar Fornalik... Nie pytaj dlaczego tak myślę...
OdpowiedzUsuńNajlepsze ;* czekam na cd
OdpowiedzUsuńANiaa