Rozdział 8

Obudził mnie płacz mojego małego księcia. Wygramoliłam się z łóżka i poszłam do Andreas`a. Weszłam do jego pokoiku i kogo zobaczyłam? Dominika usypiającego mojego synka. Śpiewał mu coś i kołysał go. Oparłam się o ścianę i obserwowałam ich. Wyglądali przeuroczo. Na tę chwilę byli, to najważniejsi mężczyźni w moim życiu. Mój syn i mój najlepszy przyjaciel. Gdy malutki zasnął Dominik odłożył go do łóżeczka i pocałował. Spojrzał w kierunku drzwi i zobaczył mnie. Uśmiechnął się mimowolnie i podszedł do mnie.
- Myślałem, że śpisz. - szepnął.
- A ja myślałam, że nie radzisz sobie z dziećmi.
- Chyba za dużo myślimy. - powiedział i zaczęliśmy się śmiać.

~*~

- Na pewno chcesz tam jechać? - zapytał po raz kolejny Dominik.

- Tak! Muszę, to wszystko wyjaśnić. Pojedziesz ze mną?

- Oczywiście. - odpowiedział i spojrzał na mnie. W jego oczach widziałam smutek. Nigdy nie był aż tak bardzo przygnębiony.

- Furmi? Co się z tobą dzieje? - zapytałam opiekuńczo i przytuliłam go. 

- Pogodzisz się z nim i mnie zostawisz. Nie będę miał kontaktu z małym, a ja pokochałem go jak własnego syna. - on miał rację. Ale zawsze istnieje możliwość, że Mario drugi raz kopnie mnie w cztery litery... Jeżeli tak zrobi, to postaram się o rozwód i o opiekę nad dzieciakami. 

- Zawsze będziesz częścią jego życia - powiedziałam i spojrzałam na Andi`ego. - mojego życia... - spojrzał na mnie, jak przez mgłę i zrobił coś, co zmieniło mój pogląd na całą tą sprawę. On mnie pocałował... Robił, to inaczej niż Mario ostatnimi czasy. Robił, to z miłością. Nie chciałam, żeby przestawał. Boże! Dlaczego zrobiłeś z mojego życia komedię romantyczną.

~*~

- Dobra Cathy! Teraz się skup. Orzeł - Dominik, reszka - Mario. - mówiłam sama do siebie, ostatnio coś złego się ze mną dzieje... Rzuciłam polską monetę i czekałam aż spadnie. Nagle do mojego pokoju wszedł tata i w locie złapał złotówkę. 

- Orzeł serducho. - powiedział i oddał mi moją własność.

- Tato, to nie jest takie proste.

- Jakbym nie wiedział... Chyba te problemy odziedziczyłaś po mnie! - powiedział, a ja od razu wiedziałam co ma na myśli...

- Twoje problemy i moje to dwie zupełnie inne rzeczy. - odpowiedziałam pewnie.

- Ale łączy je miłość. Nie sądzisz?

- No tak, ale... - zastanowiłam się. - Nie ma "ale"! Masz rację! Jadę do Londynu. - ogłosiłam wszem i wobec, ale jeszcze nie wiedziałam co zrobię...

~*~

- Hahaha, kotki dwa. Szaro - bure oby dwa - śpiewałam Andi`emu, gdy byliśmy wraz z Dominikiem w samolocie. Robiłam tam nie małą sensację. Wszyscy mi się przysłuchiwali. Tak... Pamiętajcie! Nigdy, powtarzam nigdy nie śpiewajcie w samolocie! Co zrobię z moim życiem? Hym... sama nie wiem...

_________________________________________________________________________________

_________________________________________________________________________________

Hejo! Pisałam ten rozdział na szybko, bo zaraz wychodzę, więc nie zdziwcie się jeśli będzie więcej błędów niż zwykle... Ok, a teraz pytanie do Was! Z kim ma być Cathy? Nie patrzcie na tych dwóch kandydatów z perspektywy prawdziwego życia tylko tego bloga. Ok?