Rozdział 9

- Zapukaj. - poprosiłam Dominika, kiedy staliśmy przed moim domem w Londynie. A jeśli ich nie będzie? A jeśli dziewczynki nie będą chciały ze mną rozmawiać? Czy ta historia skończy się happy endem? Cholera jasna, Cathy nie myśl tyle, bo ci to na złe wychodzi... Moja babcia zawsze mówiła, że miłość przezwycięży wszystko, ale czy na pewno? Gdyby babunia Julia tu była, to na pewno pomogłaby mi...
- Okey. - powiedział niepewnie i zapukał. - Nie stresuj się. Zawsze będziesz miała przy mnie oparcie.
- Dziękuję. - wyszeptałam i spojrzałam na mojego synka. Spokojnie bawił się małym pluszowym tygryskiem, którego dostał od Dominika. Nagle drzwi się otworzyły, a w nich stanął Mario. Odebrała mi mowę, nie potrafiłam wykrztusić z siebie żadnego słowa! Patrzyliśmy sobie w oczy, a potem on mnie przytulił.
- Już wszystko wiem kochanie, byłem idiotą, że nie porozmawiałem z tobą o tym. Kocham cię. - wyszeptał, a ja jeszcze mocniej go przytuliłam.
- Też cię kocham. - powiedziała, ale w 100% nie byłam pewna moich uczuć. Mario bardzo mnie skrzywdził. Jak mógł myśleć, że go zdradzam? Po tylu latach... A Dominik? Pomógł mi! To w jego koszulę wypłakiwałam wszystkie żale, to on wysłuchiwał moje monologi o 2 w nocy, to on był przy mnie, gdy na świat przyszedł mój pierwszy syn... On był, a Mario? No właśnie... Weszliśmy do domu i dopiero teraz Mario zauważył Dominika.
- Cześć Furman! - poklepał go po ramieniu. - Co tam w Legii?
- Dobrze. - odpowiedział niepewnie i uścisnęli sobie dłonie. - Ty znasz moje nazwisko? - zapytał. Też mnie to trochę zdziwiło. Jakoś nie pamiętam, żeby się spotkali.
- Grałeś w Tuluzie, a ja w PSG. To był wielki mecz! W końcu graliśmy o Puchar Francji! Strzeliłeś gola i dałeś zwycięstwo Tuluzie. Achhh... Twoje nazwisko, było przeklęte w klubie z Paryża. - powiedział i uśmiechnął się, bo zobaczył naszego synka. - Nawet nie zauważyłem, że urodziłaś. To pewnie tylko utwierdza cię w przekonaniu, że jestem idiotą...
- Nie! Skądże! Przecież nie widzieliśmy się kilka miesięcy... - odpowiedziałam i zdjęłam mój płaszcz. Dominik zrobił to samo. Weszłam po schodach na drugie piętro. Zobaczyłam najpierw pokój Elizki. Na paluszkach weszłam do środka. Moja malutka księżniczka spokojnie spała w łóżeczku. Usidłam na fotelu i pogłaskałam ją po główce, a potem pocałowałam. Następnie poszłam do pokoju Lou. Ona już nie spała tylko malowała coś przy biurku. Podeszłam do niej, by spojrzeć co rysuje. Malowała nas! Mówiąc nas mam na myśli mnie, Mario, Lou i El. Andi`ego nie było na rysunku, bo przecież mała nie wiedziała, że na świat przyszedł jej braciszek.
- Piękny obrazek Słoneczko. - powiedziałam szeptem, a ta szybko się obróciła. Gdy mnie zobaczyła uśmiechnęła się promiennie i mnie przytuliła.
- Tęskniłam mamusiu. - szepnęła mi do ucha. Zrobiło mi się tak ciepło na sercu. Tak bardzo brakowało mi tego. Nawet nie zdawałam sobie sprawy jak bardzo lubię, gdy ktoś mówił na mnie "Mama".
- Uwierz mi, że ja bardziej...

~*~

Mario wraz z dzieciakami poszli na spacer. Wreszcie mogłam w spokoju porozmawiać z Dominikiem.

- Mam mętlik w głowie. - powiedziałam szczerze i spojrzałam na niego. 

- Czemu? Masz wspaniałego męża i dzieci... Czego więcej chcieć od życia? - zapytał. Poniekąd miał rację.

- Prawdziwej miłości?

- Co masz na myśli? - zapytał zdziwiony. - Myślałem, że kochasz Mario...

- Też tak myślałam. Wszystko zaczęło się jakieś siedemnaście lat temu. Marco zapoznał mnie wtedy z Mario. Byliśmy młodzi, cholernie młodzi... Zakochałam się w nim. Nocami wymykaliśmy się z naszych domów i spotykaliśmy się zawsze w tym samym miejscu. Pewnego razu wyznał mi tam bezgraniczną miłość. Byłam taka szczęśliwa. W końcu każda nastolatka marzy o prawdziwej miłości... Okłamałam rodziców, że jadę z koleżanką na weekend do domku letniskowego jej rodziców, tak naprawdę wyjechałam za miasto z Mario. Tam zrobiliśmy to pierwszy raz. Potem wszystko zgasło. Coraz mniej ze sobą się widywaliśmy. Mario zaczął robić furole jako piłkarz. Na urodzinach Marco byliśmy pijani. Zrobiliśmy, to i wpadliśmy. Dominik, rozumiesz? Byłam z nim w ciąży! Nie wiem czy bylibyśmy ze sobą, gdyby nie ta ciąża... Wzięliśmy ślub, a potem na świat przyszła nasza córka... Ja do tej pory nie wiem, czy go kocham, czy czuję do niego tylko przywiązanie... Dopiero przy tobie poczułam coś więcej. - spojrzałam na niego. Jego mina mówiła wszystko.

- Gdy miałem dwadzieścia lat spotkałem pewną dziewczynę. Od razu coś do niej poczułem. Spotykaliśmy się kilka miesięcy. Byliśmy szczęśliwi. Oświadczyłem się jej. Miesiąc przed ślubem okazało się, że jest chora na białaczkę. Zawarliśmy związek małżeński w szpitalu. Następnego dnia zmarła... - gdy wysłuchałam ostatniego zdania po moim policzku spłynęła jedna łza. Na więcej nie mogłam sobie pozwolić, bo do pokoju wszedł Mario z dziewczynkami. 

~*~

- Kochanie, może nadrobimy te kilka miesięcy rozłąki? - zapytał Mario, gdy leżeliśmy w łóżku gotowi do snu. Nie chciałam, po prostu nie mogłam.

- Ok, to o czym chcesz porozmawiać? - próbowałam przez to powiedzieć, że myślę, że ma on na myśli rozmowę.

- Nie o to mi chodziło. - przewrócił teatralnie oczami.

- Nie sądzisz, że to trochę za wcześnie? Dopiero tutaj przyjechałam. - obróciłam się na drugą stronę z nadzieją, że Mario sobie odpuście. Ten tylko westchnął i również obrócił się do mnie plecami. 

__________________________________________________________________________________

__________________________________________________________________________________

Hejo! Jak podobał się rozdział? :D Dzisiaj wydaje mi się, że jest dłuższy. Więcej opisów itd. Jak zapewne dobrze wiecie oprócz tego bloga prowadzę jeszcze jeden, ale niestety nikt go nie komentuje, a wszyscy dobrze wiemy, że komentarze, to motywacja :/ Więc zapraszam was wszystkim do czytania. Na razie jest prolog, rozdział i bohaterowie. LINK  Oprócz tego wznawiam działalność na moim pierwszym blogu, ponieważ pewna osoba poprosiła mnie o dość sporo opowiadań, za co serdecznie dziękuję :* LINK Mam jeszcze jedną sprawę. Otóż jak dobrze wiecie, dużymi krokami zbliżają się święta, a co się z tym wiążę? Sprzątanie, pomaganie w gotowaniu, chodzenie do kościoła itp. W związku z tym nie wiem, czy pojawią się rozdziały. Jeszcze jakby tego było mało, przyjeżdżają do mnie kuzyni z Niemiec -,- Najgorsze jest to, że są oni kibicami Stuttgartu i Bayernu. Nie ma to jak spędzić kilka dni pod jednym dachem z kibicami klubów, których się nienawidzi...
P.S. Tak nawiasem mówiąc, to w zakładce "Kontakt" macie link do mojego Instagrama :) (za pęknięte monitory nie odpowiadam)