Rozdział 10

Obudziłam się o 5. Nie umiałam zasnąć w "nowym" miejscu. Z ręką na sercu mogę powiedzieć, że spałam jakieś dwie godziny. Poszłam do kuchni i zrobiłam sobie kawę. Piłam ją powoli i spoglądałam zza okno. Od mojego wyjazdu nic się nie zmieniło, jakby czas się zatrzymał. A jednak nie! Czas dalej odliczał sekundy, minuty, godziny, dni, tygodnie, miesiące... Nagle do moich oczu zaczęły napływać łzy. Przygryzłam dolną wargę, żeby powstrzymać się od płaczu, ale to nic nie pomogło. Popłakałam się jak mała, bezbronna dziewczynka. Nagle do kuchni wszedł Dominik. Podszedł do mnie i przytulił.
- Nie płacz. Nie lubię jak jesteś smutna. - szepnął mi do ucha, a ja jeszcze bardziej się w niego wtuliłam.
- Dominik, dziękuję, że jesteś. - powiedziałam i spojrzałam mu prosto w oczy. Były takie ładne. Przybliżaliśmy się do siebie, dzieliły nas już tylko milimetry, już czułam jego usta na swoich i wtedy... usłyszałam płacz Andi` ego. - To ja pójdę do małego. - powiedziałam po chwili ciszy. Gdy weszłam do pokoju małego, zobaczyłam go jak leżał sobie spokojnie i patrzył na swojego pluszaka.
- Andreas, co to miało być? - zapytałam mojego małego księcia, a ten tylko się uśmiechnął. - Oj synek, może dobrze zrobiłeś? Sama nie wiem...

~*~

- Dominik, to twoja życiowa szansa. - mówił szeptem do Dominika Mario. Nie żebym ich podsłuchiwała, po prostu akurat przechodziłam i tej wersji się trzymajmy!

- Nie wiem, czy to jest dobry pomysł. - odpowiedział równie cicho. Że też nie podsłucha... To znaczy... nie słyszałam o co im chodzi!

- Bardzo dobry! Odstawisz stare życie na bok i będziesz miał więcej kasy. Stary, to okazja twojego życia! - powiedział już nieco głośniej. Co oni mają na myśli? A może oni razem spiskują! Nie wiadomo, co tam mężczyźni mają w tej głupiej głowie! Ta... Powiedziała co wiedziała... 

- Muszę, to przemyśleć... - odpowiedział zrezygnowany i chciał wyjść z pokoju. Szybko uciekłam spod drzwi i usiadłam na kanapie. Wzięłam do ręki pierwszy lepszy magazyn i zaczęłam go przeglądać. 

- Cathy? Czemu czytasz ten magazyn? - zapytał Mario i spojrzał na mnie dziwnie.

- O co ci chodzi?

- No wiesz, wydaje mi się, że gazeta "Dzień z życia emeryta" jeszcze nie jest dla nas... - odpowiedział, a ja spojrzałam na okładkę gazety. Cholera! Kto w tym domu takie rzeczy czyta?

- Chyba, że próbuje nam dać do zrozumienia, że jesteśmy starzy i mało atrakcyjni. - wtrącił się do rozmowy Furman.

- Tak! Macie racje. Wymienię was na nowszy model! - powiedziałam poważnie.

- Ej! - powiedzieli razem.

- Przepraszam, ale moim sercem zawładnął o wiele młodszy mężczyzna. - ciągnęłam.

- Kto? - zapytał Mario. Chyba nie wyczuł w tym wszystkim żartu...

- Andreas. - powiedziałam i zaczęłam się śmiać widząc ich miny. Dalej intrygowało mnie o czym oni mówili...

~*~

- Mamo, a ja mam chłopaka! - powiedziała El, kiedy wspólnie jedliśmy obiad. Otworzyłam szeroko buzie, Mario zakrztusił się zupą, a Dominik zaczął się po cichutku śmiać.

- Co Słonko? - zapytałam.

- No, bo Harry (aut. syn Jack` a Wilsher`a) powiedział, że jestem ładna, a mój tata przyjaźni się z jego, to moglibyśmy być razem. - moja reakcja na te słowa? "Że co do cholery?!" Moja córka w wieku prawie dziesięciu lat mówi mi, że ma chłopaka.

- Aha... - powiedziałam i popatrzyłam na Mario złowrogo. - A jak wy ze sobą "chodzicie"? - zapytałam córkę.

- No Harry bierze mnie za rękę i razem tak spacerujemy po szkole. Mówię ci mama wszystkie dziewczyny mi zazdroszczą! - powiedziała i klasnęła. Mieszkam w jakimś wariatkowie!

- Córciu? Może poczekaj jeszcze z chłopakami. - powiedział Mario i zaczął się śmiać.

__________________________________________________________________________________

__________________________________________________________________________________

Hejo! Napisałam! Wszyscy się cieszą bo Cat znalazła czas w tym całym zamieszaniu. A teraz na poważnie! Usunęłam tamte dwa blogi, ponieważ nie poczułam do nich "mięty" i zaczęłam pisać nowy o Mario. Czemu? Chyba dlatego, że o nim pisze mi się najlepiej. Wiążę z nim wiele uczuć. Mogę powiedzieć, że go uwielbiam i jednocześnie nienawidzę. Tak wiem dziwne... Tu macie link ---------------> "This is only love..."

Zapraszam! Są już bohaterowie i prolog! Mam nadzieję, że przyjmiecie tego bloga lepiej niż poprzednie :)

P.S. Przepraszam, że taki krótki, ale wiecie... brak czasu :/