Rozdział 2

Obudziłam się w dość kiepskim humorze, chociaż wczoraj spędziliśmy z Mario miłą noc. Umyłam się i ubrałam. Zrobiłam śniadanie moim głodomorkom. Byłam tak strasznie rozkojarzona, że wsypałam naszemu kotowi, zamiast karmy kawę... Właśnie! Zapomniałam wspomnieć o naszym kiciusiu. Kotek nosi zacne imię jakim jest... Cookie! Dziewczynki go kochają, on je mniej, ale taka natura tego futrzaka. Jest pupilkiem naszej rodzinki, no może Mario nie szaleje za nim... Ale Cookie przeto nie chciał mu zniszczyć tej koszuli! I tak była brzydka... Ten kot zna się lepiej na modzie niż mój mąż.
- Cześć Cathy. - powiedział ospale Mario i wziął swoje kanapki.
- Hej. Idę obudzić małe, bo spóźnimy się na samolot. - powiedziałam i poszłam na drugie piętro. Obudziłam najpierw Lou, która nie omieszkała pomarudzić i pomruczeć coś pod nosem, ale po chwili zaczęła się ubierać. Następnie poszłam do pokoju małej El. Ta z większym entuzjazmem wstała i pocałowała mnie w policzek. Szybko ją ubrałam i po chwili jadła już swoją ulubioną kaszkę.

~*~

- Pamiętaj w środę masz odebrać moją kurtkę z pralni, poproś panią Mary żeby poprasowała ubrania i nie zapomnij o Cookiem! - powiedziałam te same zdanie czwarty raz.

- Tak, tak pamiętam... - powiedział zrezygnowany. 

- Dobra Kotku, za chwilę startuje nasz samolot. - odpowiedziałam i posmutniałam. Cały tydzień bez niego... Za bardzo go kocham... 

- Masz rację. Pa kochanie. - zwrócił się do mnie i dał mi buziaka. - Pa dziewczynki. - przytulił je. Wraz z dziewczynkami poszłyśmy na odprawę i jeszcze raz pomachałyśmy Mario. Gdy byłyśmy już w samolocie, samoistnie oddałam się rozmyśleniom. Co mnie czeka w Dortmundzie? Czy Marco ma rację? Czy moje całe życie się zmieni? 

- Mamo patrz. - powiedziała podekscytowana Louisa i wyjrzała za małe okno samolotu.

- Widzę. - nie po raz pierwszy. Pamiętam jak pierwszy raz poleciałam samolotem. Razem z rodzicami, Marco i naszymi siostrami - Yv i Melanii, lecieliśmy do Hiszpanii na wakacje. Miałam wtedy chyba 15 lat. Nie dziwię się Lou, to piękny widok. Człowiek czuję się wtedy jak ptak... Wolny, bez zobowiązań, żyjący z dnia na dzień...

~*~

Po nieokreślonym czasie, dotarłyśmy do Dortmundu. Gdy stanęłam na płycie lotniska, wszystko wróciło.... Całe moje życie w tym mieście przeleciało mi przed oczami. Za kilka minut, godzin może to wszystko okazać się kłamstwem. Mama i mój domniemany ojciec, zawsze uczyli mnie, że czasem najgorsza prawda jest lepsza od najlepszego kłamstwa... Moje całe życie, to było jedno wielkie, niekończące się kłamstwo?! Wzięłam nasze walizki i już po chwili byłyśmy z dziewczynkami w taksówce. Nerwowo poruszałam palcami w rytm muzyki rozbrzmiewającej w radiu. I wtedy zauważyłam, że moja prawa dłoń jest cała podrapana... Znowu to wróciło! Gdy się denerwuję, mam gorszy dzień, nic nie idzie po mojej myśli, swędzi mnie prawa ręka. Swędzi tak, że muszę ją cały czas drapać, czasami zdarzało się tak, że drapałam tak długo aż zobaczyłam krew. Mam bardzo dużo blizn na tej ręce, bo moje życie nigdy nie było usłane różami. No cóż... Będę musiała użyć maści ze sterydami i zakładać rękawiczki na noc... Na myśleniu o powrocie swędzącej ręki, przeminęła mi podróż. Zapłaciłam taksówkarzowi, który skończył wypakowywać moje walizki i zadzwoniłam do drzwi. Po chwili otworzyła mi moja mama i rzuciła mi się na ramiona. Nie potrafiłam jej przytulić z miłością, zrobiłam to sztucznie...

- Córeczko, coś się stało że do nas przyjechałaś. - zapytała moja mama. Tak! Bo wiesz okazało się, że najprawdopodobniej mój tata, to nie mój tata. Okłamywaliście mnie przez całe moje życie! 

- Nie mogę już odwiedzić rodziny? - odpowiedziałam pytaniem na pytanie.
- Oczywiście, że możesz. - odpowiedziała. - Dziewczynki, przywitajcie się z babcią. - moje córeczki przytuli mocno, swoją babcię, a ja kolejny raz próbowałam ukryć łzy... Poszłam do mojego pokoju. Nic tam się nie zmieniło. Dalej na ścianach wisiały plakaty Borussii, na biurku stała ta sama lampa i te samo zdjęcie. Położyłam walizkę w kącie i wyjrzałam za okno. Chwilę napawałam się widokiem, tak dobrze znanej mi okolicy. Lodziarnia, do której zawsze chodziliśmy z Marco, kiosk, park, plac zabaw... Wszystko przypominało mi moje dzieciństwo. Nagle ktoś położył ręce na moich barkach. Poczułam znajome perfumy.
- Marco, chcę znać prawdę. Dowiedziałeś się czegoś? - zapytałam i obróciłam się w jego stronę.
- Cathy, twój ojciec... to nie nasz tata. - powiedział łamiącym się głosem.
- Odkąd dostałam ten list, jestem tego prawie pewna. Kim jest mój biologiczny ojciec? - znowu zdałam mu pytanie, na które odpowiedź chciałam znać jak najszybciej.
- Polak, trener jednego z polskich klubów w piłce nożnej, nazywa się...

~*~

- Mamo, tato musimy porozmawiać! - krzyknęłam i zobaczyłam ich bawiących się z moimi dziećmi. Miałam świadomość tego, że najprawdopodobniej ostatni raz mówię do nich per mama i tata.

- Coś się stało? - zapytał "tata".

- Tak! Marco zajmij się dziewczynkami, proszę. - zwróciłam się do brata.

- Dobrze, poradzisz sobie? 

- Tak. - Marco wziął dziewczynki, a ja spojrzałam na "rodziców". Na ich twarzach malował się strach. Może wiedzieli co za chwilę powiem? - Czemu mnie oszukiwaliście?

- Córciu! O co ci chodzi? - zapytała z sztucznym uśmiechem "mama"

- Kim jest mój prawdziwy ojciec?! - krzyknęłam. "Mama" pobladła, a "tata" usiadł na tapczanie chowając twarz w dłoniach. - Pytam się o coś!

- Skąd wiesz?

- Czy to ważne?! Marco znalazł jakiś list i tam wszystko pisało! Kim on jest?! - zadałam te samo pytanie któryś raz z kolei.

- Kochanie, to był przypadek! Byłam młoda! Pojechałam do Polski na wieczór panieński mojej przyjaciółki i tam go spotkałam... - tłumaczyła się moja mama.

- Czyli według ciebie jestem dzieckiem przypadku? - zapytałam z niedowierzaniem, tego było dla mnie za dużo.

- Nie o to mi chodziło! - powiedziała i zaczęła płakać.

- A ty? - zawróciłam się do człowieka, którego kiedyś nazywałam ojcem. - Nic nie powiesz? - odpowiedziała mi głucha cisza. - Obydwoje jesteście siebie warci... - wzięłam walizki moje i dziewczynek, by po chwili opuścić dom ludzi, którzy nazywali się moimi rodzicami...

_________________________________________________________________________________

_________________________________________________________________________________

Uhhh, to się porobiło! Mam niecny plan!!! Lubie mieszać w życiu bohaterów ;D

Pod ostatnim postem były tylko dwa komentarze :(

Więc mały szantażyk! Po trzech komentarzach dodaję next! Mam nadzieję, że do napisania za niedługo! :***