Rozdział 6

Gdzie pojechałam? Na lotnisko. Kobieta w siódmym miesiącu, zapłakana i roztrzepana, nie zrobiła wrażenia na obecnych... Przejrzałam rozkład lotów. Najbliższy lot był do Warszawy... Czyli kierunek dom taty! Kupiłam bilety i czekałam na lot. Gdy minęło półgodziny poszłam na odprawę, a po chwili byłam już w samolocie. Spojrzałam przez małe okienko. Opuszczałam Londyn... Miasto, które tak bardzo kochałam, ale czy dalej kocham? Byłam tak strasznie zmęczona, że po kilku minutach długich i głębokich refleksji, zasnęłam...

~*~

- Proszę pani! Jesteśmy już w Warszawie. - powiedziała młoda stewardesa i położyła dłoń na moim ramieniu. Obudziłam się i podziękowałam. Gdy załatwiłam już wszystkie sprawy, zadzwoniłam po taksówkę. Na warszawskich drogach były straszne korki. No cóż, w końcu są wakacje. Aż przykro siedzieć w domu, gdy na dworze jest tak cieplutko. Podziwiałam krajobraz za oknem. Zobaczyłam szczęśliwą parę. Chłopak obejmował dziewczynę i zapewne szeptał jej jakieś miłe słówka, bo widocznie się zarumieniła. Opuściłam głowę i wtedy zadzwonił mój telefon. Odebrałam pośpiesznie i przyłożyłam telefon do ucha.

- Tak Marco? - zapytałam, ale dobrze wiedziałam po co dzwoni.

- Kochana siostrzyczko! Co ten debil ci zrobił? - odpowiedział wściekły.

- Marco nie chcę o tym gadać.

- No dobrze... A gdzie jesteś?

- W Warszawie. Będę u taty.

- Ok. Jakby co to dzwoń.

- Dobrze. Pa. - rozłączyłam się i zauważyłam dom trenera Legii. Wyszłam z taksówki, a kierowca podał mi moją walizkę. Zapłaciłam starszemu panu i podeszłam do drzwi. Poprawiłam moją spódniczkę i zadzwoniłam do drzwi. Po chwili otworzył je jakiś mężczyzna, ale nie był to mój tata. Sięgnęłam pamięcią i nie zarejestrowałam wiadomości, ażeby ojciec miał syna. Może to jego siostrzeniec, albo bratanek? Ale tata nie ma rodzeństwa. 

- Dzień dobry. - powiedział. 

- Dzień dobry. Co pan tu robi? - zapytałam.

- Wynajmuję pokój. A pani? 

- Jestem córką właściciela.

- Ale pan Jan jest obecnie na wakacjach i wróci dopiero za dwa tygodnie.

- Rzeczywiście! Zapomniałam... Tak w ogóle to jestem Cathy. - przedstawiłam się i podałam mu moja dłoń.

- Dominik. - odpowiedział i uścisnął ją. Weszłam do środka i sięgnęłam po mój telefon. Szybko zdzwoniłam do taty, a ten po chwili odebrał.

- Kochanie tylko nie mów, że rodzisz! - krzyknął zdenerwowany.

- Nie tatuś. Jestem  u was w domu.

- Zapomniałaś, że jesteśmy w Hiszpanii? - zapytał, a ja przytaknęłam. - No cóż. Będziesz musiała dzielić nasz dom z Furmanem. Dasz sobie radę przez te dwa tygodnie? 

- Tak.

- A tak w ogóle, to czemu przyjechałaś?

- Ta długa historia i nie na telefon...

       ~*~

Siedziałam na kanapie i oglądałam jakiś polski serial. Nic z niego nie rozumiałam. Znałam po polsku tylko podstawowe zwroty. Mieszkam tu już trzy dni i powiem szczerze, że dobrze się tu czuję. Dominik jest super facetem i robi pyszne naleśniki. Czy Mario się do mnie odzywał? Nie... Może to i dobrze, bo nie mam ochoty z nim rozmawiać. Strasznie tęsknię za dziewczynkami i to chyba mój największy problem. 

- Wróciłem! - krzyknął Furman. Jakieś dwie godziny temu posłałam go na zakupy, bo w lodówce zostało tylko światło... 

- Nareszcie! Masz lody orzechowe? - zapytałam, a ten podał mi zimne pudełko. - Jesteś najlepszy! - powiedziałam i pocałowałam go w policzek. Wzięłam łyżkę i znów wróciłam na kanapę. Po chwili dołączył do mnie piłkarz i razem zjadaliśmy się lodami. 

- Co byś powiedziała na kino? - zapytał.

- Ok, a na co idziemy?

- Sama wybierz. - podał mi laptopa. Zobaczyłam repertuar. Oczywiście szukałam filmów z napisami, bo te leciałyby po angielsku. 

- Może na ten. - pokazałam mu opis filmu, a ten natychmiastowo się zgodził. Chyba znalazłam przyjaciela. Mamy takie same zainteresowania i rozumiemy się bez słów. To początek zupełnie innej przygody!

_________________________________________________________________________________

_________________________________________________________________________________

Hej! Mamy szósteczkę, nowego bohatera i inne miejsce akcji. Nie będę się rozpisywać, bo rozdział według mnie jest denny, ale nie miałam weny i czasu :( Mam nadzieję, że wybaczycie mizernej pisarce...